Fajna Tajna - Page 89 of 2862 -

It looks like nothing was found at this location. Try one of the links below or use a search.

Różni Ludzie Żona Michała to była prawdziwa zagadka. Niezwykle piękna – naturalna blondynka o czarnych oczach, zgrabna, długonoga, z bujnym biustem. I w łóżku – ogień. Na początku była namiętność, nie było nawet czasu się zastanawiać. Potem ciąża. Wzięli ślub, jak należy. Urodził im się syn – też blondyn i o czarnych oczach. Wszystko układało się jak u innych rodzin: pieluszki, pierwsze kroki, pierwsze słowa. A Justyna zachowywała się dokładnie jak młoda mama, czuła, opiekuńcza. Ale zaczęło się, gdy syn stał się nastolatkiem. Justyna nagle zainteresowała się fotografią, ciągle coś fotografowała, zaczęła kursy. Wiecznie z tym aparatem. – Czego ci brakuje? – pytał Michał. – Pracujesz jako prawniczka, to pracuj. – Prawnikiem – poprawiała go. – No, prawnikiem. Zajmij się bardziej rodziną, a nie włóczysz się po świecie. Sam nie rozumiał, dlaczego go drażni. Przecież nie zaniedbywała domu – obiad ugotowany, porządek, za naukę syna odpowiadała. Przyszedł z pracy, położył się na kanapie przed telewizorem, jak u ludzi. Ale drażniło go, bo wydawało mu się, że żona ucieka w świat, gdzie nie ma miejsca dla niego. Jest, a jakby jej nie było. Nigdy nie oglądała z nim telewizji, nie rozmawiała o tym, co ciekawe. Nakarmi – i znika. – Ty jesteś moją żoną, czy nie? – denerwował się, znów znajdując ją przy komputerze. Justyna milczała. Zamknęła się w sobie. Jeszcze lubiła jeździć w egzotyczne kraje. Brała urlop, podróżowała z plecakiem, z aparatem. Michał nie rozumiał. – Chodźmy do znajomych na działkę. Saunę sobie postawili, bimber mają znakomity. Sami powinniśmy własną działkę kupić. Justyna odmawiała, ale zapraszała go w podróże. Raz się zdecydował. Nic szczególnego! Wszystko obce, ludzie mówią w innym języku, jedzenie za ostre. Jego nigdy nie ruszały widoki. Potem Justyna zaczęła jeździć sama. Zrezygnowała z pracy. – A co z emeryturą? – burzył się Michał. – Co sobie wyobrażasz? Wielka fotografka z ciebie? Wiesz, ile trzeba kasy, żeby się przebić? Justyna nic nie odpowiadała. Tylko raz delikatnie wspomniała: – Będę miała pierwszą wystawę. Moją własną. – Każdy ma wystawę – mruknął Michał. – Wielkie rzeczy. Ale na otwarcie poszedł. Nic nie zrozumiał. Jakieś twarze, żadne nieładne. Pomarszczone ręce, mewy nad wodą. Dziwne wszystko, jak sama Justyna. Wyśmiał ją wtedy. Ale potem kupiła mu samochód. Proszę bardzo, jesteśmy rodziną, korzystaj. Sama nawet prawa jazdy nie zrobiła, po prostu mu sprezentowała. Z zarobionych na zdjęciach, biegając za zleceniami. Wtedy Michał poczuł strach. I dyskomfort. Co za dziwne stworzenie w domu zamiast żony? Skąd te pieniądze? Faceci dali? Przecież nie da się tyle zarobić na fotografowaniu. Zdradza? Nawet jeśli nie, to pewnie będzie. Nawet próbował ją „wychować” – lekko, policzek jej sprzedał. Sięgnęła po nóż kuchenny, cięła na oślep – dwa szwy na brzuchu. Dobrze, że nie trafiła poważniej. Potem błagała o przebaczenie. Ale więcej ręki nie podniósł. Koty uwielbiała. Pomagała bezdomnym, znosiła do domu, leczyła, znajdowała domy. Sami mieli zawsze dwa koty. No są miłe, ale żeby je kochać bardziej niż męża? Raz zdechł jej kot na rękach, nie udało się uratować w klinice. Justyna była wtedy roztrzęsiona dniami, płakała, piła koniak, obwiniała siebie. – Jeszcze będziesz za karaluchami płakać! – rzucił w złości Michał. Trafił na ciężkie spojrzenie i zamilkł. Niech robi, co chce. Znajomi współczuli, przyjaciółki Justyny też były po stronie Michała. Wszyscy mówili, że Justyna już całkiem się wywyższa, straciła kontakt z rzeczywistością. Wtedy Michał znalazł pocieszenie u sąsiadki – i przy okazji przyjaciółki Justyny z dzieciństwa. Irka była prostsza, łatwiejsza. Sprzedawczyni, nie interesowała się sztuką, zawsze gotowa na wszystko – na seks i rozmowę. Co prawda piła dużo, ale żenić się przecież z nią nie zamierzał… Czekał, aż Justyna zauważy, oburzy się, zrobi awanturę, scenę zazdrości, potłucze talerze. Wtedy on powie: „A sama gdzie się podziewasz?” A potem wybaczą sobie wszystko i rodzina wróci do normy. Irkę będzie można rzucić. Ale Justyna milczała. Tylko patrzyła źle. W łóżku już nie było po staremu. Uszła do osobnego pokoju. Syn już dorósł, ukończył studia. Cały w matkę: czarne oczy, blond włosy, dziwny. – Kiedy będą wnuki? – pytał Michał. – Najpierw chcę coś osiągnąć, taty. I prawdziwą miłość znaleźć. Wtedy możesz czekać na wnuki. Obcy, niezrozumiały. Matczyna krew. Oni z Justyną zawsze się świetnie rozumieli bez słów. Michał czuł się zbędny, bał się tych czarnych oczu, których nie sposób było odczytać. Wciąż i wciąż wracał do Irki po pocieszenie. A potem Justyna się dowiedziała. Ktoś z sąsiadów powiedział. Michał nawet się nie krył. Przyszedł kiedyś do domu, a żona siedzi przy stole i pali. Bardzo cicho, szeptem: – Wynoś się stąd! Wyp… z tego domu! A oczy czarne, straszne, podkrążone. Poszedł do Irki. Czekał, aż żona go wezwie z powrotem. Po tygodniu napisała na WhatsAppie, że muszą pogadać. Ucieszył się, wyperfumował i pojechał. A Justyna od progu: – Jutro idziemy złożyć papiery rozwodowe. Reszta jak we śnie. Rozwód, papiery, podpisy, zrzekł się mieszkania, dostała je po swoich rodzicach… – I co teraz będziesz robić, jako rozwódka? – spytał złośliwie. Chciał dodać „komu ty potrzebna?”, ale się powstrzymał. Justyna się uśmiechnęła. Po raz pierwszy od lat szczerze i szeroko do niego: – Do Gdańska jadę. Zaproponowali mi tam poważny projekt. – Przynajmniej mieszkania nie sprzedawaj – poprosił. – Gdzie wrócisz? – Nie wrócę – spokojnie powiedziała była żona. – Wiesz, od dawna już kocham innego. Też fotografa, z Gdańska, jest mi z nim naprawdę fascynująco. Ale myślałam: jestem mężatką, zdradzać nie chcę, rozwodzić się – też za bardzo nie ma z czego. Po prostu jesteśmy różni. Przez to się nie rozwodzi? A może jednak? – Nie rozwodzi – potwierdził Michał. – No to się rozwiedliśmy – roześmiała się Justyna. – Najpierw byłam wściekła, kiedy dowiedziałam się o Irce. Potem pomyślałam – wszystko na lepsze. Ja będę szczęśliwa i ty też. Ożeń się z nią, niech ci się wiedzie. I wyszła. – Nie ożenię się – rzucił jej w plecy Michał. Ale Justyna już nie usłyszała. Od tamtej pory żadnych wiadomości nie było. Tylko raz w roku krótkie życzenia na WhatsAppie: „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Zdrowia i szczęścia! Dziękuję za syna.”

07