Piotr siedział przy stole, patrząc gdzieś obok Zosi. Mówiła coś, gestykulowała, uśmiechała się, ale on był pogrążony w swoich myślach.
— Piotrek, zupełnie mnie nie słuchasz. Coś się stało? — zaniepokoiła się Zosia.
— Nie, wszystko w porządku — otrząsnął się. — Mów dalej.
— Ale ja widzę… — nalegała.
— Powiedz, umiesz gotować zupę? — zapytał nagle.
— Co? Jaką zupę? — zdziwiła się dziewczyna.
— No, zwyczajną. Rosół, pomidorową…
— No tak, oczywiście. A co?
— Będę miał do ciebie prośbę — powiedział poważnie Piotr.
…
Pod drzwiami do mieszkania numer piętnaście już drugi dzień stała reklamówka ze śmieciami. Piotr zauważył ją wcześniej, omijając ją poprzedniego wieczoru. Rano dołączyła do niej kolejna, mniejsza. Nie było żadnego zapachu, ale wyglądało to dziwnie. Blok był nowy, zamieszkany dopiero od roku.
Gdy wracał wieczorem do domu, torby wciąż tam stały. Pokręcił głową i postanowił porozmawiać z lokatorami rano.
Następnego dnia śmieci były już trzy. Zmarszczył brwi i zadzwonił. Raz, drugi.
— Już idę… — rozległ się za drzwiami kobiecy głos.
Przed nim stanęła starsza pani w okularach i niebieskim swetrze. Uśmiechnęła się, ale wyraźnie się zmieszała i próbowała przymknąć drzwi.
— Dzień dobry. To państwa śmieci? Proszę je wynieść. Sprzątaczka nie musi tego robić.
— Myślałam… wnuk obiecał przyjechać. Ciągle zbierałam się… dłonie mi nie słuchają — powiedziała przepraszająco, pokazując drżące dłonie.
— Wyniosę. Niech się pani nie martwi — Piotr wziął torby i odszedł.
…
Wieczorem, gdy tylko wszedł do klatki, drzwi do mieszkania numer piętnaście lekko się uchyliły.
— Dobry wieczór. Proszę… — kobieta podała mu banknot. — Za śmieci.
— Nie trzeba. Naprawdę.
— Niech pan wejdzie. Stanie mi trudno…
Piotr przekroczył próg. Skromne wnętrze, niewiele mebli. Przy ścianie kartony: z zupkami chińskimi, purée ziemniaczanym, mlekiem UHT.
— Nie jest mi trudno. Tylko proszę nie wystawiać śmieci na klatkę. Mogę je zabierać o ósmej rano.
— Dziękuję, Piotrze. Ja — Helena Janowska. Mam wszystko, co trzeba. Wnuk przywozi raz w miesiącu. Tylko ręce… czasem marzy mi się rosół — próbowała się uśmiechnąć.
…
Wieczorem Piotr siedział z Zosią w kawiarni. Opowiadała o sukience, którą przymierzała. On milczał.
— Znowu jesteś gdzieś myślami? — nadęła się.
— Przepraszam. Po prostu myślę.
— O deserze? Weźmy sernik? A może jabłecznik?
— A umiesz ugotować zupę? — przerwał nagle.
— To zaproszenie do siebie? Czy chcesz, żebym stała w twojej koszulce przy garnku? Może barszcz ukraiński?
— Zwyczajną… Rosół, pomidorową…
— Zamów tutaj i zanieś swojej babci — rzuciła zirytowana Zosia. — Od tego są pracownicy socjalni.
…
Wyszedł z kawiarni zdezorientowany. Wstąpił do supermarketu, chciał kupić coś do picia. Nagle usłyszał, jak dziewczyna wybiera kurczaka.
— To na rosół? — zapytał.
— Tak. Najlepszy kawałek. Prawie jak domowy.
— A co jeszcze jest potrzebne do wywaru?
Rozmawiali. Miała na imię Kasia. Mieszkała w sąsiednim bloku. Gdy opowiedział o babci, powiedziała:
— Przyjdź za półtorej godziny. Ugotuję garnek.
…
Zaniósł zupę staruszce. Potem wrócił do Kasi.
— Ucieszyła się, jakby to nie o zupę chodziło, ale o uwagę.
— Bo właśnie o to chodzi — skinęła głową Kasia. — Zupa to tylko pretekst.
Telefon Piotra zadzwonił. Zosia. Zignorował połączenie.
— No co, jedz? Zimna będzie.
Piotr się uśmiechnął:
— Zupa to jednak coś więcej niż obiad. Czasem najprostsze gesty niosą najwięcej ciepła.
