Różni Ludzie Żona Michała to była prawdziwa zagadka. Niezwykle piękna – naturalna blondynka o czarnych oczach, zgrabna, długonoga, z bujnym biustem. I w łóżku – ogień. Na początku była namiętność, nie było nawet czasu się zastanawiać. Potem ciąża. Wzięli ślub, jak należy. Urodził im się syn – też blondyn i o czarnych oczach. Wszystko układało się jak u innych rodzin: pieluszki, pierwsze kroki, pierwsze słowa. A Justyna zachowywała się dokładnie jak młoda mama, czuła, opiekuńcza. Ale zaczęło się, gdy syn stał się nastolatkiem. Justyna nagle zainteresowała się fotografią, ciągle coś fotografowała, zaczęła kursy. Wiecznie z tym aparatem. – Czego ci brakuje? – pytał Michał. – Pracujesz jako prawniczka, to pracuj. – Prawnikiem – poprawiała go. – No, prawnikiem. Zajmij się bardziej rodziną, a nie włóczysz się po świecie. Sam nie rozumiał, dlaczego go drażni. Przecież nie zaniedbywała domu – obiad ugotowany, porządek, za naukę syna odpowiadała. Przyszedł z pracy, położył się na kanapie przed telewizorem, jak u ludzi. Ale drażniło go, bo wydawało mu się, że żona ucieka w świat, gdzie nie ma miejsca dla niego. Jest, a jakby jej nie było. Nigdy nie oglądała z nim telewizji, nie rozmawiała o tym, co ciekawe. Nakarmi – i znika. – Ty jesteś moją żoną, czy nie? – denerwował się, znów znajdując ją przy komputerze. Justyna milczała. Zamknęła się w sobie. Jeszcze lubiła jeździć w egzotyczne kraje. Brała urlop, podróżowała z plecakiem, z aparatem. Michał nie rozumiał. – Chodźmy do znajomych na działkę. Saunę sobie postawili, bimber mają znakomity. Sami powinniśmy własną działkę kupić. Justyna odmawiała, ale zapraszała go w podróże. Raz się zdecydował. Nic szczególnego! Wszystko obce, ludzie mówią w innym języku, jedzenie za ostre. Jego nigdy nie ruszały widoki. Potem Justyna zaczęła jeździć sama. Zrezygnowała z pracy. – A co z emeryturą? – burzył się Michał. – Co sobie wyobrażasz? Wielka fotografka z ciebie? Wiesz, ile trzeba kasy, żeby się przebić? Justyna nic nie odpowiadała. Tylko raz delikatnie wspomniała: – Będę miała pierwszą wystawę. Moją własną. – Każdy ma wystawę – mruknął Michał. – Wielkie rzeczy. Ale na otwarcie poszedł. Nic nie zrozumiał. Jakieś twarze, żadne nieładne. Pomarszczone ręce, mewy nad wodą. Dziwne wszystko, jak sama Justyna. Wyśmiał ją wtedy. Ale potem kupiła mu samochód. Proszę bardzo, jesteśmy rodziną, korzystaj. Sama nawet prawa jazdy nie zrobiła, po prostu mu sprezentowała. Z zarobionych na zdjęciach, biegając za zleceniami. Wtedy Michał poczuł strach. I dyskomfort. Co za dziwne stworzenie w domu zamiast żony? Skąd te pieniądze? Faceci dali? Przecież nie da się tyle zarobić na fotografowaniu. Zdradza? Nawet jeśli nie, to pewnie będzie. Nawet próbował ją „wychować” – lekko, policzek jej sprzedał. Sięgnęła po nóż kuchenny, cięła na oślep – dwa szwy na brzuchu. Dobrze, że nie trafiła poważniej. Potem błagała o przebaczenie. Ale więcej ręki nie podniósł. Koty uwielbiała. Pomagała bezdomnym, znosiła do domu, leczyła, znajdowała domy. Sami mieli zawsze dwa koty. No są miłe, ale żeby je kochać bardziej niż męża? Raz zdechł jej kot na rękach, nie udało się uratować w klinice. Justyna była wtedy roztrzęsiona dniami, płakała, piła koniak, obwiniała siebie. – Jeszcze będziesz za karaluchami płakać! – rzucił w złości Michał. Trafił na ciężkie spojrzenie i zamilkł. Niech robi, co chce. Znajomi współczuli, przyjaciółki Justyny też były po stronie Michała. Wszyscy mówili, że Justyna już całkiem się wywyższa, straciła kontakt z rzeczywistością. Wtedy Michał znalazł pocieszenie u sąsiadki – i przy okazji przyjaciółki Justyny z dzieciństwa. Irka była prostsza, łatwiejsza. Sprzedawczyni, nie interesowała się sztuką, zawsze gotowa na wszystko – na seks i rozmowę. Co prawda piła dużo, ale żenić się przecież z nią nie zamierzał… Czekał, aż Justyna zauważy, oburzy się, zrobi awanturę, scenę zazdrości, potłucze talerze. Wtedy on powie: „A sama gdzie się podziewasz?” A potem wybaczą sobie wszystko i rodzina wróci do normy. Irkę będzie można rzucić. Ale Justyna milczała. Tylko patrzyła źle. W łóżku już nie było po staremu. Uszła do osobnego pokoju. Syn już dorósł, ukończył studia. Cały w matkę: czarne oczy, blond włosy, dziwny. – Kiedy będą wnuki? – pytał Michał. – Najpierw chcę coś osiągnąć, taty. I prawdziwą miłość znaleźć. Wtedy możesz czekać na wnuki. Obcy, niezrozumiały. Matczyna krew. Oni z Justyną zawsze się świetnie rozumieli bez słów. Michał czuł się zbędny, bał się tych czarnych oczu, których nie sposób było odczytać. Wciąż i wciąż wracał do Irki po pocieszenie. A potem Justyna się dowiedziała. Ktoś z sąsiadów powiedział. Michał nawet się nie krył. Przyszedł kiedyś do domu, a żona siedzi przy stole i pali. Bardzo cicho, szeptem: – Wynoś się stąd! Wyp… z tego domu! A oczy czarne, straszne, podkrążone. Poszedł do Irki. Czekał, aż żona go wezwie z powrotem. Po tygodniu napisała na WhatsAppie, że muszą pogadać. Ucieszył się, wyperfumował i pojechał. A Justyna od progu: – Jutro idziemy złożyć papiery rozwodowe. Reszta jak we śnie. Rozwód, papiery, podpisy, zrzekł się mieszkania, dostała je po swoich rodzicach… – I co teraz będziesz robić, jako rozwódka? – spytał złośliwie. Chciał dodać „komu ty potrzebna?”, ale się powstrzymał. Justyna się uśmiechnęła. Po raz pierwszy od lat szczerze i szeroko do niego: – Do Gdańska jadę. Zaproponowali mi tam poważny projekt. – Przynajmniej mieszkania nie sprzedawaj – poprosił. – Gdzie wrócisz? – Nie wrócę – spokojnie powiedziała była żona. – Wiesz, od dawna już kocham innego. Też fotografa, z Gdańska, jest mi z nim naprawdę fascynująco. Ale myślałam: jestem mężatką, zdradzać nie chcę, rozwodzić się – też za bardzo nie ma z czego. Po prostu jesteśmy różni. Przez to się nie rozwodzi? A może jednak? – Nie rozwodzi – potwierdził Michał. – No to się rozwiedliśmy – roześmiała się Justyna. – Najpierw byłam wściekła, kiedy dowiedziałam się o Irce. Potem pomyślałam – wszystko na lepsze. Ja będę szczęśliwa i ty też. Ożeń się z nią, niech ci się wiedzie. I wyszła. – Nie ożenię się – rzucił jej w plecy Michał. Ale Justyna już nie usłyszała. Od tamtej pory żadnych wiadomości nie było. Tylko raz w roku krótkie życzenia na WhatsAppie: „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Zdrowia i szczęścia! Dziękuję za syna.”

RÓŻNI LUDZIE

Żona Tomasza trafiła mu się dziwna. Piękna bardzo, to na pewno: prawdziwa blondynka, ale o czarnych jak węgiel oczach, zgrabna, piersiasta, z nogami jakby z jakiegoś snu. W łóżku ogień, niemal nie do ogarnięcia rozumem. Na początku była namiętność, czasu na myśli nie brakowało, a potem ciąża. No to, jak trzeba, ślub.

Urodził się syn, taki sam włosy jak len, oczy czarne, całkiem niepolskie połączenie. Było jak u wszystkich: pieluszki, kaszki, pierwsze kroki, pierwsze słowa. Magdalena była wtedy zwykłą młodą mamą, rozanieloną nad dzieckiem.

Potem się zaczęło, gdy syn zaczął dorastać. Magdalena nagle zakochała się w fotografii. Ciągle coś pstrykała, zapisała się na jakieś kursy. Z aparatem nie rozstawała się nigdy.

Czego ci brakuje? pytał Tomasz. Pracujesz jako prawniczka, to rób, co trzeba.

Prawnikiem poprawiała cicho Magdalena.

No właśnie. Zajmuj się rodziną, nie szwendaj się po świecie.

Sam nie wiedział, co go denerwuje. Przecież o dom dbała, obiad zawsze gotowy, czysto w domu, nauka syna na jej barkach wracał z pracy, kładł się na kanapie przed telewizorem, było jak powinno być. Ale i tak było coś nie tak. Tomasz czuł, że żona gdzieś znika, gdzie nie ma dla niego miejsca. Niby jest, a jednak nie ma. Z nim telewizji nigdy nie oglądała, ciekawych rzeczy nie poruszała. Nakarmi i znów nie przy nim.

Ty jesteś żona czy nie? złościł się Tomasz, widząc ją po raz kolejny zasłuchaną przy komputerze.

Magdalena nic nie mówiła. Zamykała się w sobie.

Jeszcze jeździła po świecie, najchętniej tam, gdzie śnieg nigdy nie leży. Brała urlop i ruszała z plecakiem, z tym swoim aparatem. Tomasz tego nie rozumiał.

Chodźmy do znajomych na działkę. Zrobili saunę, bimber pędzą, można ognisko rozpalić! I nam już czas na własną działkę.

Magdalena kręciła głową, proponując, by pojechał z nią w podróże. Raz spróbował. Nic z tego dobrego! Wszędzie obcy, gadają niezrozumiale, jedzenie nie do zjedzenia, wszystko ostre i pachnie dziwnie. A na widoki zawsze był odporny.

Od tamtej pory jeździła sama. I nagle rzuciła pracę.

A co z emeryturą? denerwował się Tomasz. I w ogóle, za kogo się masz? Wielka artystka? Wiesz, ile potrzeba złotówek, by się przebić?

Magdalena nie odpowiadała. Tylko raz nieśmiało się podzieliła:

Będę mieć pierwszą wystawę. Moją własną, prawdziwą.

Każdy ma teraz wystawę burknął Tomasz. Wielkie mi osiągnięcie.

A jednak poszedł na otwarcie. Nic nie zrozumiał. Twarze dziwne, wcale nie ładne. Pomarszczone ręce, mewy nad Wisłą. Wszystko dziwne, tak jak sama Magdalena.

Wyśmiał ją wtedy. A ona nagle jakby przejrzała na oczy i nagrodziła go nowym samochodem. Że niby są rodziną, niech ma, korzysta. Sama nawet prawa jazdy nie miała, dla niego kupiła, za zdjęcia zarobiła, na zamówieniach.

I wtedy Tomasza dopadł strach. Niepokój. Co to za dziwny stwór żyje w domu zamiast żony? Skąd te pieniądze? Facet ją wspomaga? Nie da się na takich wygłupach zarobić tyle, żeby na samochód starczyło. Chodzi, a może nawet jeszcze nie chodzi, ale kiedyś na pewno zacznie.

Nawet próbował ją wychować delikatnie, ot, lekki policzek. Chwyciła za nóż kuchenny, przeciągnęła na skos, na ślepo dwa szwy na brzuchu, tylko dlatego, że nie trafiła lepiej. Potem przepraszała. Ale już nigdy siły nie próbował na niej.

Kotami kochała się ogromnie. Wszystkim bezpańskim pomagała, do domu pchała, leczyła, szukała nowych rodzin. U nich też zawsze dwa koty chodziły po mieszkaniu. Nic, łagodne, czułe ale to przecież nie ludzie! Jak można je tak kochać, czasem bardziej niż męża?

Raz kot zdechł na jej rękach, nie udało się uratować w klinice, prosto na kolanach. Magdalena tygodniami rozpaczała płakała, piła koniak, oskarżała siebie. Tomasz miał już dość.

Jeszcze karaluchy będziesz opłakiwać! rzucił z przekąsem.

Trafił na ciężkie spojrzenie, zamilkł, trzasnął drzwiami i wyszedł. Niech robi, co chce.

Znajomi współczuli, przyjaciółki stały za Tomaszem. Każdy powtarzał, że Magdalena już całkiem odleciała, straciła kontakt z rzeczywistością. Wtedy właśnie Tomasz poczuł się pokrzepiony u sąsiadki przy okazji najlepszej koleżanki Magdaleny z dzieciństwa, Ilonki. Prosta i klarowna była. Pracowała w sklepie, o sztuce nie miała nic do powiedzenia, zawsze gotowa na seks i na rozmowy. Piła dużo, ale co z tego przecież nie myślał, żeby brać z nią ślub.

Czekał, aż Magdalena coś zauważy, obrazi się, zrobi awanturę, rzuci talerzem, zacznie pytać, gdzie się włóczy. Wtedy mógłby powiedzieć: “A sama gdzie znikasz?” Potem by sobie wszystko wybaczyli i rodzina wróciłaby do normy. Ilonkę mógłby porzucić.

Ale Magdalena milczała. Patrzyła tylko złymi oczami. W łóżku przestało istnieć cokolwiek: spinała się, gdy Tomasz próbował ją przytulić. Wróciła do małego, osobnego pokoiku.

Syn już dorósł, skończył uniwersytet. Taki sam jak matka: czarnookie, złotowłosy dziwadło.

Kiedy wnuki? dopytywał Tomasz.

Jędrek tylko się śmiał: Człowieku, w tej życiu chcę coś zrobić. Chcę prawdziwej miłości. Wtedy poczekaj na wnuki, tato. Był obcy, nie do zrozumienia. Krew matki z Magdaleną mieli jakąś tajemną nić, rozumieli się bez słów. Tomasz czuł się zbędny, bał się tych czarnych oczu, których myśli nigdy nie odczyta. Raz po raz szukał pocieszenia u Ilonki.

Aż któregoś dnia Magdalena się dowiedziała. Ktoś z sąsiadów powiedział. Tomasz wcale się nie krył. Pewnego dnia wrócił do domu, a żona siedziała przy stole, paliła papierosa. I tak cicho, niemal jakby z innego świata:

Wynoś się. Precz z tego domu.

Oczy czarne, podkrążone.

Przeniósł się do Ilonki. Czekał, aż żona zawoła go z powrotem. Po tygodniu przyszedł SMS: “Musimy pogadać.” Ucieszył się. Wykąpał się, wypsikał dobrymi perfumami. Magdalena od progu:

Jutro idziemy do urzędu. Składamy pozew o rozwód.

Potem wszystko jak we śnie. Rozwód, papiery, podpisy, z własnej działki zrezygnował ona i tak dostała po rodzicach

I co teraz, będziesz żyć jako rozwódka? zapytał zgryźliwie wychodząc z urzędu. Chciał dodać: Kto cię zechce?, ale się powstrzymał.

Magdalena uśmiechnęła się pierwszy raz od lat szczerze do niego:

Do Krakowa jadę. Mam tam poważną propozycję pracy nad projektem.

Chociaż mieszkania nie sprzedawaj powiedział bez sensu. Gdzie wrócisz?

Nie wrócę odpowiedziała, już była była żona. Rozumiesz, ja innego człowieka od dawna kocham. Też fotograf, z Krakowa, z nim mi jest niesamowicie ciekawie. Myślałam, że skoro jestem mężatką, powinnam być wierna, rozwodzić się bez powodu też mi się głupio wydawało. Ale po prostu jesteśmy innymi ludźmi. Z tego się nie rozwodzą albo rozwodzą?

Nie rozwodzą potwierdził Tomasz.

No a właśnie się rozwiedliśmy roześmiała się Magdalena. Na początku się wściekłam, jak się o Ilonce dowiedziałam. Ale potem pomyślałam to na lepsze. Ja będę szczęśliwa i ty też. Weź ślub z Ilonką. Oby wam się udało.

I odeszła.

Nie wezmę powiedział Tomasz do zamykających się drzwi.

Ale już nie słyszała.

Od tamtej pory nie było od niej żadnych wieści. Tylko raz w roku, krótkie życzenia na WhatsAppa: “Sto lat! Zdrowia i szczęścia! Dziękuję za syna.”