Tą historię usłyszałem do mojego przyjaciela. Opowiada o zwykłym chłopcu o imieniu Adam. Nie uczył się zbyt dobrze, ale był dobry w sporcie, zwłaszcza w koszykówce.
Najtrudniejszym ze wszystkich przedmiotów była dla niego matematyka. Co gorsza, jego nauczycielka go nie lubiła, jakby obrażał ją tylko dlatego, że nie potrafił zrozumieć, jak rozwiązywać zadania. Barbara ciągle wzywała swojego nielubianego ucznia do tablicy i wytykała mu błędy w nauce. Spuszczał głowę, bo się wstydził, a koledzy z klasy mogli się wtedy z niego śmiać.
Tego dnia sytuacja się powtórzyła. Nauczycielka zwróciła uwagę na błąd, cała klasa się śmiała, a Barbara ani myślała przestać. Dalej mówiła mu, że chłopiec nie będzie w stanie niczego osiągnąć, będzie żebrał lub zamiatał podwórka, a na koniec powiedziała najbardziej bolesną rzecz:“Gdyby twoja matka żyła, dobrze by cię “wychowała” i przypilnowała, żebyś się uczył!”. Czy chłopiec miał coś przeciwko obecności matki? Nie. Sam tego chciał, ale był jeszcze młody, kiedy jego matka zmarła.
Wtedy Adam musiał stać się niezależny. Pomagał ojcu w domu we wszystkim , gotował dla siebie, a potem i dla taty, ponieważ on pracował po godzinach, a także opiekował się młodszą siostrą. Ale czy Barbara kiedykolwiek pomyślała o tym, jak chłopak musiał żyć? Nie obchodziły jej jego trudności życiowe. Być może było to spowodowane jego smutną naturą.
Kiedy nauczycielka przypomniał amu o jego matce, uczeń nie mógł już tego dłużej słuchać, łzy popłynęły mu po twarzy i wyszedł z klasy. A potem wybiegł ze szkoły. Na zewnątrz było zimno, listopad, a on biegł, nie widząc nic w przez łzy. Nawet nie zauważył, jak dobiegł do rzeki w pobliżu szkoły.
Dwie małe dziewczyny bawiły sie w pobliżu, a potem jedna z nich poślizgnęła się i wpadła do wody. Nie umiała pływać i zaczęła tonąć, Adam szybko, nie zastanawiąjąc się, wskoczył do rzeki na ratunek. Udało mu się uratować dziewczynkę.
Chwycił dziewczynkę w ramiona i pobiegł z jej siostrą do szkolnej pielęgniarki. Gdy był już blizko, nogi się pod nim ugięły i upadł. Obudził się w pokoju pielęgniarki. Był przykryty i rozgrzany, a po chwili pozwolono mu wrócić do domu.
Następnego dnia dzielnicowy poprosił o zebranie uczniów całej szkoły na apelu. Przed całą szkołą nagrodził chłopca certyfikatem za odwagę, a rodzice dziewczynki podarowali mu nowy rower (jego ojciec powiedział im, że chłopiec marzył o nim od dawna). Następnie policjant zaprosił chłopca na komisariat do swojego biura. Wtedy Adam postanowił, co będzie robił w przyszłości. Zdecydował, że chce pomagać i ratować ludzi.
Jego mama na pewno byłaby z niego dumna!
