Moja synowa jest nieustraszoną kobietą. Nie znalazłam podobieństwa w moim wnukiem, odkąd się urodził, ale trzymałam gębę na kłódkę, myśląc, że moje przypuszczenia zniszczą czyjeś życie. Jestem pewna, że moja synowa nie chciała się do tego przyznać i byłoby to tajemnicą aż do jej starości, ale ostatnio Andrzej dziwnie się zachowuje, siega po alkohol. Ciągle jest w pracy albo u znajomych, nie chce pomagać przy dziecku i pożycza pieniądze od nas, i swoich rodziców . Miała już dość tego zachowania i podczas jednej z kłótni przyznała, że mój wnuk wcale nie jest jego synem. Kiedy się poznali, była już w ciąży. Wszystko między nimi potoczyło się tak szybko: ślub, potem narodziny dziecka. Andrzej nigdy nie wątpił, że jego syn jest jego i długo przymykał oko na wszystkie podejżenia, aż do momentu, gdy nie uwierzył swojej żonie i zabrał chłopca na test.
Po tym, jak test został potwierdzony, spakował swoje rzeczy i wrócił, by zamieszkać ze swoim ojcem i ze mną. Zawsze marszczy brwi i jest zamyślony, nie wie, co zrobić z tą informacją. Powiedziałem mu: „Nic!
Jakie to ma znaczenie, czyje to dziecko? Ojciec nie musi być biologiczny. Najważniejsze jest to, że kochasz chłopca, opiekujesz się nim, wychowujesz go i właśnie takim ojcem byłeś przez ostatnie sześć lat, dopóki nie zacząłeś przedkładać męskiego towarzystwa nad swoją rodzinę.
Nie dziwię się, że synowa przyznała się do tego w złości. Teraz przynajmniej nie podkrada pieniędzy z jej torebki, kiedy mieszka osobno. A ja wciąż powtarzam Andrzejowi, żeby wziął się w garść i wrócił do rodziny jak prawdziwy mężczyzna. Ale jak można przekonać trzydziestoletniego mężczyznę? On stoi twardo przy swoim stanowisku i wierzy, że całe jego życie było kłamstwem, a jego syna w żadnym wypadku nie mogę uważać za mojego wnuka.
