Tak się złożyło, że nasza komunikacja z matką praktycznie ustała, zaczęliśmy mieszkać w różnych miastach, bo wyjechałam z rodziną do Niemiec, gdzie otrzymaliśmy wsparcie finansowe i dostaliśmy mieszkanie do tymczasowego, ale bezpłatnego zamieszkania.
Chciałam, żeby mama zamieszkała ze mną, żebyśmy mogły sobie we wszystkim pomagać, ale kiedyś postawiła mi warunek, którego nie mogłam zaakceptować. Chciała, żebym zamieszkała z nią i pięcioma kotami, które ludzie porzucili na pastwę losu.
Mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu na szóstym piętrze dziewięciopiętrowego budynku, więc nie mogliśmy zabrać pięciu kotów. Poza tym nie wiem, czy w ogóle możliwe jest trzymanie ich w tymczasowym miejscu zamieszkania. Zamiast tego moja mama zdecydowała, że nigdzie się nie przeprowadzi.
Przez długi czas pomagałam jej finansowo, ponieważ wiedziałem, że emerytura jest zbyt mała, aby kupić wszystko, czego potrzebowała, ponieważ mieszkałam daleko od niej, nie mogłam monitorować tego, co je i czy bierze niezbędne leki. Ale pewnego dnia zauważyłam, że wszystkie pieniądze, które jej wysłałam, zostały wydane na jedzenie dla bezpańskich zwierząt. Postanowiłam więc, że dobrze byłoby wysyłać pieniądze mojej ciotce, która poszłaby do sklepu i apteki i kupiła jej wszystko, czego potrzebowała.
Prawie zapadłam się pod ziemię, kiedy mój mąż, który był odwiedzić swoją rodzinę, powiedział mi, że widział moją matkę na ulicy jak żebrała. Nie wiedziałam, jak mu to wytłumaczyć, bo wiedział, że wysyłam jej pieniądze na jedzenie i oto jesteśmy. Przez 12 lat małżeństwa po raz pierwszy tak bardzo wstydziłam się przez swoją matkę.
Kiedy zdecydowaliśmy się z nią porozmawiać, moja matka powiedziała mi, że żebrze, aby zaoszczędzić pieniądze na jedzenie i dla bezpańskich zwierząt, ponieważ jej emerytura nie wystarcza.
Jestem dumna z mojej mamy, ponieważ tak bardzo troszczy się o zwierzęta, które nie mają domów, i nie boi się o swoją reputację. Ale mimo to, gdyby nasi krewni lub przyjaciele ją zobaczyli, osiwiała bym ze wstydu. Mimo że mój zarabia pieniądze, a ja otrzymuję pomoc w Niemczech, nadal nie jesteśmy w stanie nakarmić wszystkich bezpańskich zwierząt.
Doszłyśmy z mamą do wniosku, że co miesiąc będziemy dawać jej pieniądze na pomoc bezpańskim zwierzętom, a ona już nigdy nie będzie żebrać na ulicy.
Z jakiegoś powodu jestem pewna, że nawet te pieniądze jej nie wystarczą. Boję się, że ktoś znowu powie mi, że widział moją mamę z wyciągniętą ręką. Nie mogę uwierzyć, że jej dobroć doprowadziła ją do takiego stanu.
