Kiedy miałem dziesięć lat, mój ojciec nas opuścił. Jestem najstarszy. Mam trzech młodszych braci, którzy mieli wtedy osiem, sześć i cztery lata. Nasz ojciec nie mógł poradzić sobie z trudnościami, które pojawiały się w naszej dużej rodzinie. Musiał utrzymywać żonę i dzieci, w czym nie był zbyt dobry. Nie zarabiał zbyt wiele. Zawsze wracał późno do domu, aby uniknąć skandali. Mojej matce nie było łatwo samej zajmować się dziećmi.
Gdy ojciec nas opuścił mama nie mogła powstrzymać łez, a ja i moi bracia próbowaliśmy ją uspokoić, ale na próżno. Od tego momentu musiała sama się nami opiekować. Moja matka znalazła pracę. Ja starałem się opiekować braćmi i zajmowałem się domem. Słuchali mnie, bo byłem najstarszy. Mama musiała pracować od rana do późnej nocy, żebyśmy mogli jakoś żyć.
Minęły lata, staliśmy się dorośli i teraz pomagamy naszej mamie. Jej zdrowie nie jest już tak dobre, więc nie pozwalamy jej pracować. Zapewniamy jej lekarstwa, pieniądze i jedzenie. Moi bracia i ja rozmawialiśmy i zgodziliśmy się pomagać jej co miesiąc.
Niedawno pojawił się nasz tata. Stary i obdarty. Ledwo go rozpoznaliśmy. Wrócił do nas z nadzieją, że będzie nam go żal. Ktoś powiedział mu, że opiekujemy się matką. Ale my postanowiliśmy zrobić coś innego. Jeśli chce, możemy znaleźć mu dom starców. Zapłacimy za niego, ale nie powinien oczekiwać niczego więcej.
Zgodził się na naszą ofertę, bo gdzie pójdzie? Nie będzie przecież mieszkał na ulicy.
