Przez cały rok przyszły mój mąż “uganiał się za mną”, robiąc wszystko, co w jego mocy, by zdobyć moje serce i odwzajemnić uczucie. Szczerze mówiąc, udało mu się, więc kiedy pół roku później zaproponował małżeństwo, nawet się nie zastanawiałam . Cała moja rodzina i przyjaciele popierali mój wybór, ponieważ Franek był jedynym synem zamożnej rodziny, pracował na wysokim stanowisku w firmie swojego ojca, traktował mnie dobrze i nigdy nie obraził mnie słowem.
Po ślubie byliśmy jeszcze szczęśliwsi, bo teraz widywaliśmy się codziennie, jak nastolatkowie, którzy nie chcieli się żegnać nawet na kilka godzin. A w naszą pierwszą rocznicę ślubu powiedziałam całej zebranej rodzinie i przyjaciołom, że jestem w ciąży. Niestety, ciąża była trudna, podobnie jak sam poród. Udało mi się urodzić zdrową córkę, ale potem spędziłam miesiąc w szpitalu, a potem powoli wracałam do normalnego życia w domu.
Oczywiście poród i długotrwałe leczenie wpłynęły na mój wygląd i przytyłam 10 kilogramów. Z powodu choroby nie mogłam od razu wrócić do aktywnego życia, miałam dietę przepisaną przez lekarzy, ale i ona nie pomogła mi schudnąć.
Zaczęłam zauważać, że stosunek Franka do mnie się zmienił. Najpierw zaczął rzadziej przychodzić do szpitala, wymyślając sprawy związane z pracą lub jakieś głupie wymówki, ale w domu było jeszcze gorzej. Zaczął spać w salonie, nie chciał leżeć obok mnie, wracał do domu coraz później jakby ciężko pracował, nawet na mnie nie patrzył.
Długo ukrywał powody swojego zachowania, ale pewnego dnia w końcu wykrzyczał gorzką prawdę: “Widziałaś siebie? Wstydzę się z tobą wychodzić! Brzydzę się spać z tobą w jednym łóżku!”. Nie mogłam powstrzymać łez i natychmiast wybuchłam płaczem, nie mogłam uwierzyć, że powodem zachowania mojego męża była moja nadwaga, która nie była nawet moją winą, ponieważ urodziłam jego córkę i przechodziłam długie leczenie. Potem bardzo się pokłóciliśmy. Spakowałam rzeczy swoje i córki i przeprowadziłam się do mojej matki. Nie wiem, jak sprawy potoczą się w przyszłości, ale jedyne, co czuję, to smutek i żal. Być może po tym wszystkim będziemy musieli się rozwieść.
