Artur dorastał w wesołej rodzinie. Jego rodzice pracowali w cyrku, tata był klaunem, więc nigdy nie byli smutni. Chłopiec dużo podróżował z rodzicami, widział i próbował wielu rzeczy i dorastał z myślą, że czarne dni w życiu nie mogą trwać długo i że trzeba myśleć pozytywnie, aby jak najszybciej zmienić je w dobre.
Julia polubiła go na tej fali wiecznej radości. Jej rodzice byli bardzo poważni, zawsze ponurzy i wymagający. Nie mogli uwierzyć, że ich córka prawniczka chce wyjść za tresera psów. Czy to jest życie? Czy to jest stabilność? I nie od razu polubili zięcia.
Julia była szczęśliwa w małżeństwie, jej mąż nigdy się nie nudził i nigdy nie bał się podjąć takiej czy innej pracy, wierząc, że co ma być, to będzie i nigdy nie pozwoli swojej rodzinie spaść w przepaść. Ich dzieci również były chodzącymi promieniami szczęścia, być może dlatego jego teściowa niechętnie je przyjmowała. Kobieta była również nieufna wobec swojego zięcia i nie lubiła jego dzieci.
Jednak musiała zmienić zdanie po tym, jak ciężko zachorowała. Złapała wirusa, była w szpitalu, było z nią źle. Jej mąż pracował, córka również, a zięć był bezrobotny, więc cały czas odwiedzał ją z wnukami. Dopingował ją . Pielęgniarki często żartowały, że Maria jest leczona w ich szpitalu pianką owocową i humorem.
Kilka miesięcy choroby i bliski kontakt z wesołym zięciem i kobieta w końcu wydobrzała i zapłonęła….tym samym ciepłem i szczęściem, które promieniowało od męża jej córki. Zrozumiała, dlaczego jej córka Julia była szczęśliwa z Arturem – nigdy nie pozwolił jej się smucić ani nudzić.
Wydaje się, że każdemu z nas czasami brakuje w życiu takiej osoby, która będzie nas wspierać, uszczęśliwiać i przypominać, że po deszczu zawsze wychodzi słońce.
