Być może ta historia może zmienić twoje postrzeganie małżeństwa, więc powinnaś ją przeczytać. Opowiada o tym, jak zdałam sobie sprawę, jaki błąd popełniłam, kiedy zgodziłam się poślubić mojego męża, choć wcześniej z nim nie mieszkałam.
Kiedyś nie było czegoś takiego jak mieszkanie bez ślubu, więc jeśli para zdała sobie sprawę, że chce przejść do nowego etapu w swoim związku i być ze sobą , brała ślub. Nam się to przytrafiło i nie mogłam sobie wyobrazić, że wszystko tak się potoczy.
Adama poznałam na studiach i jak się zorientowałam, od razu mu się spodobałam, bo zaczął wykazywać oznaki zainteresowania. Kiedy zaczęliśmy ze sobą chodzić, ciągle dawał mi prezenty. Nie były drogie ani wyjątkowe, ale taka miła troska i chęć sprawienia mi przyjemności była bardzo urocza. Wydawało mi się, że ten romans będzie istniał zawsze, ponieważ byliśmy w sobie prawdziwie zakochani, a potem był ślub…
Na początku byliśmy tak szczęśliwi z bycia razem przez cały czas, że niczego nie zauważyliśmy. Potem musieliśmy iść do pracy i wrócić do codziennego życia. Na początku czule rozmawialiśmy o swoich wadach lub milczeliśmy, ale potem zdarzało się, że najmniejszy błąd mojego męża wywoływał we mnie burzę negatywnych emocji i szczerze mnie irytował.
Oto przykład. Kiedy mieliśmy już dziecko, byłam kompletnie przytłoczona stosem spraw, które na mnie spadły. Moja mama, wiedząc w jak ciężkiej sytuacji się znajduję, czasami przywoziła nam coś smacznego. Jednak kiedy kładłam córkę spać, mój mąż zjadał wszystko beze mnie, chociaż wiedział, że nic nie jadłam, ponieważ cały dzień spędziłam na sprzątaniu. A kiedy próbowałam mu spokojnie wytłumaczyć, że tak się nie robi, nie rozumiał. Jak mogłam się nie irytować?
Potem było tak, jakby robił to celowo. Gotowałam dla nas obiad, a on zjadał wszystko sam i nic mi nie zostawiał. Nieważne, ile z nim rozmawiałam. Kiedy córka podrosła, nie tylko zaczął zostawiać mnie bez obiadu i kolacji, ale także i ją. Próbowałam to rozwiązać za pośrednictwem mojej teściowej, ale ona tylko śmiała mi się w twarz, jakby on potrzebował bardziej jedzenia niż córka czy ja. Więc my miałyśmy chodzić głodne, bo on jest mężczyzną? To samolubne!
Niedawno wydarzyło się coś, po czym nie rozmawiałam z mężem przez tydzień. Nasi przyjaciele przyjechali nas odwiedzić. Ugotowałam mnóstwo potraw, nakryłam do stołu i pobiegłam do kuchni coś dokończyć. Kiedy mnie nie było, przyjechali goście. Zaprosiłam ich do stołu i zobaczyłam, że wszystkie potrawy zostały zjedzone. Nie zostało nic… Po takim wstydzie chciało mi się płakać, ale znalazłam siłę, by się powstrzymać.
Teraz zdaję sobie sprawę, że moja cierpliwość się kończy. Gdybym tylko ja cierpiała z powodu jego samolubnego zachowania, mogłabym to tolerować, ale nasza córka też na tym cierpi!
Więc co powinnam zrobić? Wydawało się, że żyjemy dobrze, ale ten jego nawyk nie daje mi spokoju.
