Strasznie kochałam tego mężczyznę. Czasami nawet myślałam, że nie mogę bez niego oddychać. Nie mogłam przeżyć bez niego ani chwili. Płakałam i śmiałam się razem z nim. Nawet zamiast zwykłego “cześć” mówiłam “kocham cię”, zamiast tradycyjnego “dzień dobry” mówiłam “kocham cię”.
Pewnego dnia w końcu dotarło do mnie, że próbowałam tylko dotknąć serca mężczyzny, który, szczerze mówiąc, nie dbał o mnie. Wykorzystywał mnie tak, jak mu się podobało. I było to widoczne w wielu rzeczach – w pocałunku, w dotyku, w jego oczach, nawet w seksie. Widziałam to i czułam, i to mnie traumatyzowało, ale milczałam.
Przez długi czas myślałam, że wszystko minie – moje uczucia trochę przygasną i wszystko będzie dobrze, a moje serce nie jest z kamienia – potrafię je roztopić czułością. Wydawało mi się, że podchodzę do wszystkiego zbyt ostrożnie, więc starałam się przymykać oko na wiele rzeczy, wierząc, że problem tkwi we mnie.
Mijały miesiące, a ja czułam się coraz bardziej nieszczęśliwa. To było tak, jakby ukochana osoba zabierała mi więcej siły, niż mi jej dawała. Żyłam i oszukiwałam się, że łączy nas miłość. Ale tak nie było. To była “chora” miłość, która z pewnością mnie niszczyła. Zdałam sobie sprawę, że jedynym sposobem, w jaki mogę się uratować, jest opuszczenie tej osoby i zapomnienie o niej na zawsze.
I pewnego dnia w końcu udało mi się powiedzieć “zostawiam cię”. Chociaż w środku czułam straszny ból, wiedziałam, że to minie. Oddałam temu związkowi całą siebie, całą moją czułość, miłość, czas, którego nikt nigdy mi nie odda, całą moją siłę. Do końca wierzyłam, że uda mi się ogrzać jego kamienne serce, a on odwdzięczy mi się tym samym. Ale to wszystko było tylko moją wyobraźnią.
Pewnego dnia postanowiłam odejść. Zabrałam wszystkie swoje rzeczy i opuściłam jego życie.
I wiesz, to było tak, jakbym narodziła się na nowo. Odnalazłam harmonię w swoim życiu. Zaczęłam cieszyć się wszystkim, co mam. Zaczęłam spełniać swoje marzenia i cele, do których zawsze dążyłam. Zostawiłam całe cierpienie nieodwzajemnionej miłości daleko w przeszłości. W chorym związku nie byłabym w stanie tego poczuć – mój mąż spaliłby mnie tylko swoją obojętnością.
Cieszę się, że pewnego dnia zdecydowałam się to zrobić. To była najlepsza decyzja w moim życiu. Nauczyłam się budować swoje życie tak, jak chcę. Nie rozpamiętuję już przeszłości – żyję teraźniejszością i pewnie idę do przodu. Wierzę, że to dopiero początek! Przede mną wiele wspaniałych rzeczy.
