Decyzja o pozostawieniu małego Roberta w sierocińcu była bardzo trudn dla jego rodziców. Zdawali sobie oni sprawę, że nie będą w stanie zapewnić odpowiedniego utrzymania obojgu dzieciom, więc postanowili zatrzymać młodszego syna i rozstać się ze starszym. Mimo rozpaczy Robert, który doświadczył już rodzicielskiej miłości, jego rodzice zostawili go zapewniając, że odbiorą go, gdy tylko będą mieli na to środki, i kazali mu być grzecznym i cierpliwie czekać.
Przez pierwsze dwa lata jego rodzina często go odwiedzała, przynosząc mu smakołyki, a czasem zabierając go do domu na weekend. Jednak z czasem, gdy Robert skończył dziesięć lat, wizyty te stały się rzadsze i ostatecznie całkowicie ustały. Wtedy zdał sobie sprawę, że na tym świecie może polegać tylko na sobie. Dzięki swojej inteligencji zaczął kierować swoją energię w rozwój osobisty.
Uprawiał sport, czytał wartościowe książki, szukał nowych kontaktów i poświęcił się nauce. Bez wahania wykorzystywał każdą szansę, jaką dawał mu los. W wieku 18 lat rozpoczął studia na uniwersytecie, zdobywając pochwały od swoich nauczycieli za ciężką pracę i życzliwość. W rezultacie, gdy jego czwarty rok zbliżał się do końca, zaproponowano mu staż w odnoszącej duże sukcesy firmie.
Jego przełożony od samego początku dostrzegł potencjał Roberta i przewidział dla niego wspaniałą przyszłość w firmie. W ciągu zaledwie kilku lat Robert awansował na wyższe stanowisko. To właśnie w tym czasie miały miejsce kluczowe wydarzenia. Nigdy nie wspomniał o swoich rodzicach i starał się o nich zapomnieć, tak jak oni zapomnieli o nim. Poświęcił cały swój wolny czas na rozwój osobisty. Jednak jego rodzice postanowili wrócić do jego życia.
Dzięki kontaktom, jakie utrzymywali z pracownikami sierocińca, udało im się go namierzyć. Poprosili go o wybaczenie i pomoc. Okazało się, że młodszy brat Roberta wpadł w złe towarzystwo, zadłużył się i zniknął. Całej rodzinie groziła eksmisja z powodu trudnej sytuacji finansowej. Zwrócili się o pomoc do starszego syna, mając nadzieję na ponowne zjednoczenie rodziny, tak jak miało to miejsce przed ukończeniem przez niego ośmiu lat.
Jednak role się odwróciły. Zamiast małego dziecka tęskniącego za domem, byli rodzice błagający o pieniądze. Zamiast rodziców obojętnych na jego emocje, był zdeterminowany Robert. Nie wygonił ich, dał im pieniądze na spłatę długów ale poprosił, by nigdy więcej nie pojawili się w jego życiu. Jego marzenia o beztroskim dzieciństwie w kochającej rodzinie z młodszym bratem zostały w sierocińcu podczas samotnego świętowania swoich urodzin i innych uroczystości.
