Nigdy nie rozumiałem, dlaczego moi dziadkowie nie przychodzą na moje przyjęcia urodzinowe i nie rozmawiają ze mną. Mój ojciec nie żyje od dłuższego czasu. A wszystko przez wypadek samochodowy, w którym uczestniczył. Rodzice mojej matki również od dawna nie żyją. Wcześnie odeszli z tego świata, a o rodzicach taty prawie nigdy nie słyszałem. W trzeciej klasie dostaliśmy zadanie domowe, aby zapytać nasze babcie o ich rodzinę i stworzyć drzewo genealogiczne, na co moja mama tylko kiwnęła głową, po czym odwróciła się i wyszła. Wtedy nie mogłam zrozumieć dlaczego. Jak to możliwe, że nie mam dziadków? Ale z czasem jakoś się z tym pogodziłam.
W wieku piętnastu lat ponownie wróciłem do tego pytania. W tamtym czasie bardzo interesowały mnie różne tajemnicze seriale. A fakt, że mama milczała na temat historii rodziców mojego taty, jeszcze bardziej mnie irytował. Pewnego dnia postanowiłem wejść na strych i znalazłem tam starą zużytą walizkę. Wytarłem ją z kurzu i otworzyłem. Były w niej stare zdjęcia. Wiele z nich było podartych. Potem zacząłem przyglądać się każdemu z nich z zainteresowaniem. Na odwrocie każdego zdjęcia był podpis. Ale nazwiska, napisane pięknym pismem, nic mi nie mówiły.
Wśród starych czarno-białych zdjęć zauważyłem nowsze kolorowe. Na jednym z nich dostrzegłem siebie. Siedziałem z dziewczynką. Wyglądałem na trzy lata. To samo zdjęcie przedstawiało moją matkę, kobietę i inną kobietę, trochę starszą. Zabrałem to zdjęcie ze sobą.
Wieczorem postanowiłem zapytać mamę, kim byli ci wszyscy ludzie na zdjęciu. Nie chciała mi powiedzieć. Po moich irytujących pytaniach mama powiedziała, że na zdjęciu jest moja kuzynka, ciotka i babcia ze strony ojca. Oczywiście moje następne pytanie dotyczyło tego, dlaczego nie utrzymujemy kontaktu. I znowu mama nie chciała mi powiedzieć.
Kiedy byłem mały, komunikowaliśmy się z rodziną mojego ojca. Nawet po śmierci ojca. Ale powodem utraty kontaktu była inna katastrofa. To były moje urodziny, a ja i mój kuzyn bawiliśmy się bez nadzoru dorosłych. Jeden z nas znalazł spinki do włosów. A potem wszystko było jak we śnie. Moja kuzynka, która była dwa lata młodsza ode mnie, wetknęła spinkę do gniazdka. Zacząłem płakać i wołać o pomoc, ale było już za późno.
Mimo że minęło wiele czasu, rodzina mojego ojca nadal uważa mnie i moją matkę za winnych tego zdarzenia. W ten sposób przestaliśmy się komunikować. Dlatego nigdy nie widziałem moich krewnych ze strony ojca, a moja matka bardzo starała się unikać jakichkolwiek rozmów na ich temat.
