Ponieważ byłam jedynaczką , kiedy wyszłam za mąż, zamieszkaliśmy z mężem z moimi rodzicami. Na początku nasze życie było harmonijne. Współistnieliśmy bez kłótni, każde z nas uczestniczyło w pracach domowych na tyle, na ile pozwalał czas. Panowała zgoda co do tego, że kto ma wolny czas , ten zajmuje się domem. Nigdy nie było żadnych sporów między moją matką a mną o drobiazgi. Jeśli ja gotowałam obiad, ona zmywała naczynia, jeśli ja sprzątałam dom, ona zajmowała się dziećmi. W rzeczywistości dzieliliśmy się obowiązkami w zależności od dyspozycyjności. Wszystko zmieniło się jednak, gdy moi rodzice przeszli na emeryturę.
Ich przejście na emeryturę spowodowało znaczącą zmianę. Mój ojciec spędza dni grając w szachy z przyjaciółmi , a moja matka poświęca się sadzeniu i pielęgnacji kwiatów.
W domu moja matka nie robi nic, nawet podstawowych rzeczy, takich jak zmywanie naczyń, których używaliśmy w ciągu dnia. Wracam zmęczona z pracy do domu i widzę stertę naczyń w kuchni, nieugotowany obiad, pustą lodówkę i nieposprzątany dom. Przygnębiona, nie wiem od czego zacząć. Czy nie mogą przynajmniej zadbać o podstawy, takie jak zmywanie naczyń? Jako osoba pracująca też jestem zmęczona. Zakładam, że uważają mnie za obcą osobę i nie zwracają uwagi na moje zmęczenie. Próbowałam porozmawiać o tym z moją matką, ale jej reakcja była lekceważąca. Twierdziła, że wypełniła już swoje obowiązki i zasugerowała, że ktoś, kto musi coś zrobić, powinien to zrobić. To był koniec naszej rozmowy.
Próbuję zrozumieć ich zachowanie i coraz bardziej mnie to frustruje. Ja też jestem człowiekiem i też czuję się zmęczona. Nie mogę zrozumieć, jak mogą siedzieć cały dzień w domu i nic nie robić. Nie wiem, co robić. Czy powinnam spróbować ponownie porozmawiać z mamą, czy po prostu pomyśleć o przeprowadzce? Być może przeprowadzka pozwoliłaby im żyć tak, jak lubią, a mnie i mojemu mężowi stworzyć warunki, które lepiej odpowiadałyby naszym potrzebom.
