Moja żona i ja jesteśmy małżeństwem od siedmiu lat. W tym czasie urodziła nam się córka, Sara. Ale potem moja żona postanowiła wyjechać za granicę, aby zarobić lepsze pieniądze. Na początku wracała co sześć miesięcy, wysyłając nam pieniądze i słodycze. Potem nagle przestała do nas dzwonić. W zeszłym roku zadzwoniła, mówiąc, że poznała innego mężczyznę. Nawet nie zapytała o córkę, tylko poprosiła o wybaczenie. Nie chciałem jej zatrzymywać. Moja córka została ze mną.
Moja matka również pracuje za granicą, więc natychmiast zatrudniłem nianię dla Sary. Ze względu na moją pracę w policji nie mogłem być z córką przez cały czas. Życie toczyło się dalej, musiałem utrzymać córkę, więc nie mogłem się poddać. Kilka miesięcy temu poznałem w mediach społecznościowych kobietę. Miała idealną figurę, była sympatyczna i bardzo kochała dzieci. Bardzo mnie to ucieszyło. Nie chcąc tracić czasu, zaproponowałam jej, żeby się do mnie wprowadziła. Barbara od razu znalazła wspólny język z moją córką, co bardzo mnie ucieszyło. Nie potrzebowałem więc już niani, zwolniłem ją, a Barbara została z Sarą.
Jednak odkąd Barbara pojawiła się w moim domu, moja córka bardzo się zmieniła. Z wesołej i aktywnej dziewczynki zmieniła się w ponurą i zastraszoną. Sara nie witała mnie już tak radośnie jak kiedyś. Nie chciała się też ze mną bawić. Barbara zapewniała mnie, żebym nie zwracał na to większej uwagi, bo to jest normalne w wieku mojej córki. Z każdym dniem było co raz gorzej. Córka nie chciała wychodzić z domu, cały dzień siedziała w kącie i układała swoje zabawki.
Wtedy zmieniłem pracę. Wracałem do domu jeszcze później, ale byłem spokojny, bo wiedziałem, że moja Sara jest w dobrych rękach.
Pewnego razu chciałem jednak sprawdzić, czy między Barbarą i Sarą naprawdę wszystko dobrze się układa. Wróciłem do domu szybciej niż zwykle. Nie zastałem Barbary w domu, a moja córka myła podłogę. Kiedy zapytałem ją, co robi, powiedziała mi, że ciocia Barbara wyszła na kawę z przyjaciółką i powiedziała jej co ma zrobić przed jej powrotem.
Kiedy Barbara wróciła do domu, pierwszy zacząłem rozmowę, pytając, dlaczego moje dziecko wykonuje wszystkie prace domowe za Barbarę. Kobieta odpowiedziała, że uczy moją córkę, jak być prawdziwą gospodynią domową.
Zawołałem córkę, aby ze mną porozmawiała i powiedziała jak jest na prawdę. Zaczęła płakać. Powiedziała, że ma wiele obowiązków w ciągu dnia: zamiatanie domu , ścieranie kurzu, obieranie ziemniaków, wynoszenie śmieci. Potem córka wręczyła mi kartkę z całą listą rzeczy do zrobienia.
Zdałam sobie sprawę, że Barbara nie była tym, za kogo się podawała. Nie gotowała zbyt często, tłumacząc, że tego nie lubi. Nie utrzymywała też domu w czystości. Okazało się, że tej kobiecie na niczym nie zależało. Poprosiłem ją więc, aby spakowała swoje rzeczy i wyprowadziła się naszego domu.
Odzyskałem nianię. Po tym incydencie zrozumiałam jedno – żadna inna kobieta nie przyczyni sie do tego, żeby moja córka płakała. To ona jest najlepszą rzeczą , jaką mam.
