Przez całe dzieciństwo jej rodzice zastanawiali się, co zrobić z Alicją. Pojawiła się w ich rodzinie w bardzo złym momencie, chcieli oddać dziecko do adopcji. ale teściowa przekonała ich żeby zabrali dziewczynę do domu. Początkowo pomagała zajmowała się nią babcia, ale kiedy dostała udaru, nie było już nikogo, kto mógłby wychowywać dziewczynkę. Skromne emerytury i pensje rodziców nie wystarczały na opiekę nad niepełnosprawną osobą po udarze, a co dopiero jeszcze dzieckiem. Kilka miesięcy później podjęto decyzję o tymczasowym umieszczeniu Alicji w domu dziecka.
– “Zostań tu na jakiś czas, a ja i twój ojciec zarobimy trochę pieniędzy” – powiedziała jej matka.
Alicja uwierzyła i czekała, ale życie w sierocińcu nie było bajką. Nie było osobnego pokoju, czułości ani opieki, było prawie jak w więzieniu, a w ciągu dnia kładziono ją do łóżka. Nie mogła zaprzyjaźnić się z innymi dziećmi, nauczyciele jej nie zauważali, wtedy Alicja zainteresowała się książkami, które do domu dziecka przysyłały organizacje charytatywne.
W szkole dziewczyna miała bardzo dobre oceny , a po rozpoczęciu studiów z radością przeprowadziła się do innego miasta. Na początku żyła bardzo skromnie, pracowała na pół etatu i cały cas szukała pracy w której mogłaby oszczędzić pieniądze, aby założyć własną firmę. Wiele osób śmiało się, gdy otworzyła mały sklep internetowy, sprzedając w nim świece, które sama zrobiła.
“Czy to jest opłacalna praca? Nie zarobisz na tym za dużo” – mówili ludzie.
Ale mały biznes się rozwinął. Była jedną z pierwszych osób na rynku, które zaczęły prowadzić tego rodzaju działalność, a jej klientów wciąż przybywało. Wyszła za mąż, a jej mąż również pomagał jej w dostawach, a później rzucił swoją poprzednią pracę i zaczął robić świece razem z nią. Stopniowo firma rozrastała się i stała się rodzinnym biznesem. Opiekunowie sierocińca byli dumni z sukcesu Alicji, ponieważ twarzą jej sklepu była ona sama. Jej rodzice również dowiedzieli się o sukcesie córki, z powodu szerokiego rozgłosu. Zrobili w jej sklepie zakupy, a po otrzymaniu paczki udali się na adres nadawcy bezpośrednio do domu Alicji.
Córka nie ucieszyła się na ich widok. Zapomnieli o niej, a ona zapomniała o nich. Może to było niegrzeczne, ale wyrzuciła ich za drzwi, a jej mąż jej pomógł.
Ciężko im było ją wychowywać, nawet nie sprawdzali co z nią się dzieje, czy nie choruje i jak sie uczy, a teraz nagle udają, że są najbliższą rodziną. Na to jest już za późno. Powinni byli szukać jej wcześniej, powinni byli zabrać ją do rodzinnego domu. Teraz Alicja jest dorosła, niedługo sama będzie matką i nie potrzebuje takich rodziców.
