Minął rok, odkąd mój mąż i ja poszliśmy na zakupy i kupiliśmy wszystko, czego potrzebowaliśmy, aby zabrać naszą maleńką córeczkę do domu.
Godzinę później trzymaliśmy ją w ramionach i nie mogliśmy uwierzyć, że w końcu jest naszą córką. Przez miesiąc codziennie ją odwiedzaliśmy, biegając po różnych instytucjach, aby uzyskać wszystkie niezbędne dokumenty dotyczące opieki nad dzieckiem. Było bardzo ciężko, ale mogę powiedzieć, że ani przez chwilę nie wątpiliśmy, że damy radę.
Kiedy odwiedzaliśmy ją z mężem na początku, baliśmy się wziąć ją na ręce, była taka malutka. Czasami, gdy trzymałam ją blisko, wyobrażałam sobie, że mogłaby być częścią mnie, że to ja mogłabym ją nosić przez dziewięć miesięcy. Moja córka czuła naszą miłość – trzymała nas za palce, zasypiała w naszych ramionach i nigdy nie płakała.
W dniu, w którym oficjalnie stała się nasza, byliśmy najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi i nic nie mogło tego zmienić. Oczywiście, może pewnego dnia dowie się prawdy, albo sami jej powiemy, ale zrobimy wszystko, aby poczuła naszą miłość, wsparcie i troskę.
Wcześniej mój mąż i ja adoptowaliśmy syna w ten sam sposób. Ma teraz trzy lata i możemy powiedzieć, że zajęło nam kilka dni, aby się do niego przyzwyczaić, ale z naszą córką od razu poczuliśmy, jakby była nasza. Teraz mamy dwójkę dzieci i kochamy je jak własne, a wszystko to dzięki matkom, które zostawiły je w szpitalu. Chociaż jestem im wdzięczna, nie mogę zrozumieć tego czynu. Myślę, że ta decyzja również nie jest dla nich łatwa i jest podejmowana w czasie ciąży, ale wciąż zastanawiam się, czy nie mają pragnienia, aby poznać swoje dzieci i zobaczyć, jak dorastają. Niemniej, cieszę się, że wszystko potoczyło się w ten sposób, ponieważ teraz jestem matką dwójki pięknych dzieci i jestem pewna, że sam los chciał, aby stały się moimi dziećmi.
Nic nie wzbudza we mnie większej miłości i żądzy życia niż myśl o macierzyństwie. Czy jest coś piękniejszego na tym świecie?
