Jestem wdzięczna moim rodzicom za to, że wychowali mnie na wytrwałą osobę. To dzięki ich wychowaniu udało mi się kupić własne mieszkanie mając zaledwie dwadzieścia pięć lat.
Ani rodzice, ani krewni nic mi nie dali. Miło było zdać sobie z tego sprawę.
Później poznałam faceta, który bardzo mi się spodobał. Największym błędem z mojej strony było powiedzenie mu, że mam własne mieszkanie.
Później ostrzegłam go, że jeśli nasz związek będzie się rozwijał, nie będziemy mieszkać w moim mieszkaniu. Przeprowadzę się do jego wynajętego mieszkania i wynajmę swoje. W ten sposób będę miała dodatkowe pieniądze.
Robert zgodził się. Powiedział, że musi zaoszczędzić trochę więcej pieniędzy. Minęły dwa miesiące. Pewnego dnia na moim progu pojawił się z walizkami. Został zwolniony z pracy i nie miał gdzie mieszkać.
Poprosił, żeby mógł się u mnie zatrzymać na jakiś czas, ale zaskoczyło mnie coś innego… Jego rodzice mieszkają w sąsiednim budynku. Dlaczego nie pójdzie do nich?
Z jakiegoś powodu byłam przekonana, że to wszystko fantazja. Zerwałam z nim.
