Jestem żonaty od nieco ponad dziewięciu lat. Na początku był to dobry związek, w którym czułem się szczęśliwy i potrzebny. Spędzałem z żoną dużo czasu i zawsze spieszyłem się do domu po pracy. Być może moje uczucia pozostałyby tak silne, gdybym nie znalazł żony w łóżku z nieznajomym. Najwyraźniej nie kochała mnie od dawna, skoro zdecydowała się na taki krok… Tego wieczoru pokłóciliśmy się i wyrzuciłem ją z domu. Popełniłem totalny błąd, ponieważ moja żona była zdenerwowana i zła z powodu mojego zachowania, straciła kontrolę nad samochodem i miała wypadek. Złamała kilka palców i lewą rękę, ale najgorzej było z nogami – lekarze powiedzieli, że z powodu wielu złamań istnieje ryzyko, że już nigdy nie będzie chodzić.
Nie mogłem zostawić jej w takim stanie, a jej obrażenia zdawały się nas łączyć, ratując nasz związek. Nie wiedziałem wtedy, że był to efekt tymczasowy i że wielki żal pozwala zapomnieć o małych żalach. Opiekowałem się więc żoną, starałem się jak mogłem postawić ją na nogi, by znów mogła żyć jak wszyscy, wrócić do pracy i codzienności, ale ona nie chciała. Mówiła, że to dla niej zbyt trudne, że nie da rady. Myślałem, że to dlatego, że jest przygnębiona , ale potem zacząłem zauważać, że celowo robi wiele nieprzyjemnych rzeczy. Celowo rzuca jedzenie na łóżko i dywan, celowo sika pod siebie, celowo jęczy o tym, jak bardzo ją boli, kiedy mam zamiar gdzieś wyjść. To ona mnie zdradziła, nie ja ją, więc dlaczego mam wrażenie, że się na mnie mści?
Nie widuję się już z przyjaciółmi, całą pracę wykonuję w domu, od ponad roku jestem zamknięty z żoną w czterech ścianach. Ona nie ma zamiaru się podnieść, nie podejmuje żadnego wysiłku, najwyraźniej postanowiła leżeć w łóżku do końca naszych dni. A ja tak nie chcę. Zamierzam się rozwieść, ale jak zareaguje na to moja rodzina i przyjaciele? W końcu to ona będzie nieszczęśliwą kobietą, a ja będę palantem, który odmówił opieki nad nią. I nikogo nie będzie obchodziło, że przed wypadkiem nie była wierną żoną…
