Po ślubie , dla mnie i mojego męża nic sie nie zmieniło, życie toczyło się normalnie, bardzo dobrze dogadywaliśmy się w naszym codziennym życiu. Pierwsze problemy pojawiły się, gdy zdecydowaliśmy się na dziecko. Nie udawało się nam, kiedy byliśmy młodzi, ta kwestia tak bardzo nam nie przeszkadzał .
Z jakiegoś powodu mój mąż i ja wpadliśmy na pomysł, że istnieje powód tego wszystkiego. Dziecko nie chce do nas przyjść, dopóki nie będziemy mieli własnego mieszkania. I tak właśnie zrobiliśmy, oczywiście nie bez pomocy naszych rodziców z obu stron. Po zakupie domu zaczęliśmy go remontować, i coraz bardziej staraliśmy się o upragnione dwa paski, ale nic się nie działo.
Potem poszliśmy do lekarzy, nie mieliśmy żadnych problemów, więc przepisali nam tylko witaminy. Wygląda na to, że nam pomogły, bo po 3 miesiącach w końcu powiedzieliśmy rodzinie dobrą nowinę. A dziewięć miesięcy później mój mąż ,odbierał ze szptala mnie i naszego syna Zenka.
Jeszcze przed narodzinami dziecka wybraliśmy z mężem wózek i spacerówkę, wszystko było omówione, ale zdecydowaliśmy się kupić go później, aby nie zapeszyć. Mąż musiał go kupić, zanim zostałam wypisana ze szpitala.
Jednak po powrocie do domu byłam rozczarowana. Zamiast pięknego wózka w kącie stał dziwny złom, który ciężko było nazwać wózkiem, a w naszej sypialni zamiast kołyski stało dziwne drewniane łóżeczko, które było chyba starsze ode mnie.
Kiedy zaczęłam wypytywać męża, po co te graty, odpowiedział krótko, że postanowił posłuchać matki i nie marnować pieniędzy. A ona pożyczyła to od swoich krewnych.
Brakowało mi słów, chciałam krzyczeć, ale w tym samym momencie odwiedzili nas winowajcy mojego “świątecznego nastroju “, moi teściowie. Bawili się z dzieckiem, podziwiali je, ale gdy ręce teściowej wyciągnęły się, by położyć dziecko w tym obskurnym łóżeczku, nie wytrzymałam. Moje emocje były nie do opanowania, wyrzuciłam teściów z domu, mój mąż poczuł się urażony i poszedł za nimi.
Tego samego dnia, godzinę później, moi rodzice przyjechali z tym samym wózkiem i łóżeczkiem, które ja i mój mąż zgodziliśmy się kupić. To jest to, co nazywam prawdziwym wsparciem, gotowym odać wszystko dla swojego wnuka, a nie szukać wszelkiego rodzaju śmieci wśród dalekich krewnych.
Kilka dni później mój mąż wrócił do domu z przeprosinami, przysięgając, że zrozumiał swój błąd i że teraz tylko my będziemy decydować o tym, jak będzie żyła nasza rodzina, a nie wszyscy krewni wokół nas.
W tym samym czasie mój mąż odniósł rzeczy z powrotem do teściowej, która była na nas bardzo zła, ale nie kłóciła się z nami, ponieważ teraz zdała sobie sprawę, że nie powinna wtrącać się w nasze życie.
Co sądzisz o takich teściowych, które we wszystko wtykają nos?
