Moi rodzice rozwiedli się, gdy byłam bardzo mała. Dopiero niedawno zdałem sobie sprawę, że stało się tak, ponieważ moja babcia, matka mojego ojca, wtrącała się do ich życia rodzinnego w każdy możliwy sposób. A robiła to dlatego, że mieszkali w domu mojej babci.
Kiedy ojciec nas opuścił, matka nigdy nie wspomniała o nim dobrego słowa.
Później w moim życiu pojawił się ojczym. Moja mama lubiła z nim mieszkać. Wyglądała na bardzo szczęśliwą i nigdy nie przegapiła okazji, by przypomnieć mi, jak to dobrze, że nie mieszkamy z moim biologicznym ojcem, bo on raczej nie zrobiłby dla nas nic dobrego. Ale ja nic nie mówiłam.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Mój biologiczny ojciec również nie zapomniał o moim istnieniu. Wysyłał pieniądze, dzwonił i interesował się moim życiem. Zawsze przychodził mi z pomocą, gdy tego potrzebowałam.
Mój ojczym często obrażał się, że nie nazywam go ojcem. Mój wujek traktował mnie dobrze, ale dlaczego miałabym nazywać go tatą, skoro mój biologiczny ojciec był obecny w moim życiu? Nie mogłam nazywać dwóch mężczyzn ojcami.
Kiedy założyłam rodzinę i urodziłam dziecko, mój ojczym zmarł. Tuż przed chrzcinami moja mama przyszła do mnie i zasugerowała, żebym nazwała syna imieniem mojego ojczyma, ponieważ zrobił dla nas wiele dobrych rzeczy. Jeśli spełnię życzenie matki, odziedziczę jego mieszkanie. Nie rozumiem, dlaczego miałabym to zrobić. Nie zgodziłem się na propozycję matki. W końcu mam ojca. Chociaż mój ojczym był dobrym człowiekiem, nie znaczył dla mnie tyle co dla mojej matki.
