Nazywam się Wiktor, mam trzydzieści sześć lat. Mam w życiu wszystko oprócz normalnej matki.
Mój ojciec zmarł pięć lat temu. Moja mama ciężko przeżyła tę stratę. Od tamtej pory jestem dla niej wsparciem. Moja mama zawsze marzyła o chwili, kiedy w końcu przyprowadzę do domu dziewczynę, która urodzi jej wnuki. Nie przestawała o tym mówić. Ale ja nie miałem czasu na związki. Była praca i moja matka….
Po jakimś czasie w moim życiu pojawiła się dziewczyna, miała na imię Barbara. Od razu ją polubiłem. Szczególnie pociągała mnie jej prostota i szczerość. Pochodziła z biednej rodziny. Barbara przyjechała do naszego miasta ze wsi. Ale to nie miało dla mnie znaczenia. Mojej matce nie podobał się mój wybór. Jej zdaniem nie pasowała do mnie i twierdziła , że powinniśmy się rozstać, zanim będzie za późno. A ja wtedy zdecydowałem się na decydujący krok – nie posłuchałem matki i zrobiłem to, co czułem.
Zaczęliśmy się spotykać. Kilka miesięcy później przyprowadziłem Barbarę do mojego domu i powiedziałem mamie, że zamierzamy razem zamieszkać. Ona była w ciąży. Jednak moja matka miała własną wersję. Powiedziała, że Barbara celowo zaszła w ciążę, aby zostać w mieście.
Zaczęliśmy mieszkać u mojej mamy. Widziałem, jak niechętnie mama rozmawiała z moją żoną i jak źle ją traktowała. Miałem nadzieję, że pewnego dnia ich relacje się poprawią. Próbowałem rozmawiać z matką i przekonać ją do zmiany zachowania. W końcu bardzo kochałem moją żonę. Od tego czasu moja matka traktowała Barbarę trochę lepiej. Byłem z tego powodu bardzo szczęśliwy.
Barbara naprawdę okazała się dobrą żoną. Dobrze gotowała, sprzątała dom, robiła pranie i prasowała ubrania. Barbara starała się wywrzeć dobre wrażenie na mojej matce, zawsze jako pierwsza rozpoczynając z nią rozmowę. Moja matka nigdy nie przegapiła okazji, aby wbić szpilkę mojej żonie, ale Barbara nie zwracała na to uwagi.
Później urodził nam się syn. Moja matka postanowiła zrobić test na ojcostwo. Dla mnie był to absurdalny pomysł, nie miałem żadnych wątpliwości co do mojego ojcostwa. Barbara i ja zgodziliśmy się, tylko po to, żeby udowodnić to mojej matce. Wynik był oczywisty – byłem ojcem mojego syna.
Ale moja matka na tym nie poprzestała. Odmówiła zameldowania Barbary w naszym mieszkaniu. Pewnego dnia matka wezwała mnie na rozmowę. Prawie zaniemówiłem na jej dziwną propozycję. Zasugerowała, żebym rozwiódł się z Barbarą i zabrał jej syna. Byłem bardzo zirytowany. Spakowaliśmy nasze rzeczy i opuściliśmy moją matkę. Od tamtej pory prawie z nią nie rozmawiam. Ona nie szanuje moich uczuć…
