Spędziłem ostatni rok mojego życia w prawdziwym piekle, ponieważ bałam się rozmawiać z moją rodziną. Moja matka i teściowa oskarżyły mnie, że uczyniłam moje dziecko głupim, ponieważ nie byłam zaangażowana w jego edukację i wychowanie.
Ich opinia opierała się na tym, że Piotruś nie chciał mówić, poznawał świat najlepiej jak potrafił, ale nie ciągnęło go do mówienia. I obie babcie doszły do wspólnego wniosku, że skoro nie mówi przed 3 rokiem życia, to znaczy, że jest opóźniony umysłowo i to moja wina.
Powinnaś wiedzieć, jak bardzo płakałam i jak bardzo z nimi walczyłam, by nie mówiły takich bzdur o moim synu i nie obwiniały mnie. W rzeczywistości zrobiłam nawet więcej niż inni rodzice. Piotruś i ja cały czas graliśmy w gry edukacyjne, zabierałam go na basen, chodziliśmy na długie spacery na świeżym powietrzu i uczyłam go poznawać świat.
Mój synek czasami wypowiadał jakieś słowa, ale nie angażował się w rozmowę. Wszyscy pediatrzy zapewniali nas, że to normalne i często się zdarza, więc nie powinniśmy mieć powodów do zmartwień.
Postanowiłam, że zignoruję historie dwóch szalonych staruszek i będę postępować zgodnie z zaleceniami lekarzy, a wtedy zrozumieją, że się myliły.
Mój mąż poparł moją decyzję, ponieważ wierzył, że lekarze nie mogą się mylić, a my sami przestudiowaliśmy wiele literatury, aby zrozumieć, czy jest w tym coś złego.
Z czasem, po 3 latach, Piotruś zaczął rozmawiać, zaczął rozmawiać ze mną i moim mężem, a potem z innymi. Jakież było zdziwienie wszystkich wokół, że chłopiec mówi pięknymi, pełnymi zdaniami, bez żadnych problemów.
Z czasem zaczęliśmy z mężem żartować, że tęsknimy za naszym cichym synem, ponieważ ta “unowocześniona wersja” tak bardzo lubiła mówić, że nie dawała nam spokojnego życia swoimi rozmowami, więc często zaczęliśmy zabierać go do jego babć. Babcie były jeszcze bardziej zszokowane tym wnukiem, nie tylko dlatego, że w wieku 4 lat mówił jasno i wyraźnie, ale także tak szybko, że nie mogły za nim nadążyć.
W międzyczasie zaczęliśmy z mężem planować drugie dziecko.
