Wysłałam matkę do domu opieki, ale wstydzę się przyznać do tego ludziom, bo wszyscy wokół mnie mówią, że robią to tylko dzieci, które nie potrzebują i nie dbają o swoją rodzinę. Ale nie powinno się tak mówić, gdy nie zna się całej sytuacji. Tak się złożyło, że przez życie z matką zaczęłam bać się o swoje.
Często po powrocie do domu zastawałam otwarte drzwi mieszkania i odkręconą wodę, która już lała się na podłogę i zalewała sąsiadów. Dwa razy były otwarte palniki gazowe. Miałam szczęście, że pozwolili mi wcześniej wrócić do domu i nigdzie po drodze nie poszłam…
Z każdym dniem moja matka stawała się coraz bardziej oderwana od świata. Zapominała o tym, co znała od lat, a najgorsze było to, że to mógł być jej koniec.
Pewnego dnia, gdy wróciłam do domu, okazało się, że nigdzie jej nie ma. Byłam przerażona, że gdzieś poszła i nie było pewności, czy pamięta drogę do domu. Z pomocą sąsiadów udało mi się ją znaleźć na sąsiedniej ulicy. Nakrzyczałam na nią, a potem przestałam się odzywać, bo w jej oczach było widać, że mnie nie poznaje i nie rozumie, dlaczego się na nią krzyczy.
Moja mama ma 70 lat i czasami jest całkiem rozsądną kobietą, z którą można porozmawiać, ale coraz częściej robi coś, co sprawia, że mam ochotę krzyczeć i bić głową o ściany. Nie mogłam spać spokojnie z powodu myśli o tym, co może się wydarzyć. Ciągle stresowałam się w pracy, bo nie wiedziałam co dzieje się w domu. Nie mogłam nawet ułożyć sobie życia osobistego, ponieważ wszystkie moje myśli były zajęte mamą.
Wieczorem, zanim zdecydowałam się oddać mamę, wyrzuciła wszystkie poduszki, pościel, a nawet mikrofalówkę przez okno. Kiedy zapytałam ją, dlaczego to zrobiła, pokręciła głową jak dziecko, jakby nic się nie stało. Przez całą noc myślałam, że następnym razem znajdę ją pod oknem.
Szczerze nie chciałam oddawać tam mojej matki. Nawet po tym, jak poczyniłam już przygotowania i spakowałam jej rzeczy, czułam się źle na myśl o jej nieobecności, ale to było jedyne rozwiązanie.
Po tym, jak znalazła się pod stałym nadzorem, zaczęłam spokojnie oddychać . Odwiedzam ją co tydzień w weekendy i zauważyłam, że nawiązała tam przyjaźnie, a lekarze podają jej leki, które zmniejszyły jej ataki. W ogóle się na mnie nie obraża, ale ja nadal czuję się winna i wstydzę się przyznać komukolwiek, że sama ją tam oddałam.
Jestem pewna, że wśród czytelników tej historii znajdą się też tacy, którzy powiedzą, że wymyśliliby inne rozwiązania problemu, ale nie oddaliby swojej matki. Ale szczerze mówiąc, jestem zmęczona życiem z ciągłym niepokojem, w końcu poczułam, że mogę oddychać, więc nie planuję jej zabierać, ale będę ją odwiedzała i przynosiła wszystko, czego potrzebuje.
Co sądzisz o tej sytuacji? Co byś zrobiła na miejscu tej dziewczyny?
