Mój ojciec zabronił mi podnosić moją córkę, obawiając się, że jestem zbyt delikatna wobec jego wnuczki. Niedawno moja córka zaczęła raczkować i za każdym razem, gdy wychodziłam z pokoju, podążała za mną, chcąc, by ją wziąść na ręce. Jej ojciec poradził mi, żebym jej nie rozpieszczała, sugerując, że nauczy się radzić sobie sama, jeśli pozostanie na podłodze. Mimo to nie mogłam się powstrzymać przed przytulaniem mojej córki, co sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie jestem nadopiekuńcza.
Przyznaję, że mam tendencję do bycia zbyt łagodną w stosunku do niej, pocieszając ją zawsze, gdy płacze, obsypując ją dobrocią i powstrzymując się od karcenia jej. Być może rekompensuję sobie miłość i troskę, których brakowało mi w dzieciństwie. Dorastałam w sierocińcu po śmierci matki i nigdy nie poznałam swoich biologicznych rodziców. Moi obecni rodzice, przygarnęli mnie, gdy dowiedzieli się o mojej sytuacji i dali mi nowy dom.
Na początku było trudno, ponieważ mój ojciec był niedostepny, a moja matka pracowała niestrudzenie, aby utrzymać rodzinę, pozostawało niewiele czasu na miłość. Chociaż wiedziałem, że mnie kochają, trudno im było to wyrazić. Nauczyłam się więc tworzyć własną narrację, wyobrażając sobie świat, w którym byłam kochana i chwalona jako księżniczka rządząca krainą miłości.
Dorastając, szukałam aprobaty i uczucia ze strony innych, zwłaszcza w romantycznych związkach. Czepiałam się każdej oznaki zainteresowania i przez pięć lat pozostawałam w niezdrowym związku, bojąc się, że nigdy nie znajdę miłości gdzie indziej. Mój troskliwy mąż zna część mojej przeszłości i wspiera mnie, ale nie wie wszystkiego. Pomimo moich przeszłych doświadczeń, nie mogę powstrzymać się od obsypywania mojej córki miłością, wierząc, że zasługuje na całą miłość, jaką może otrzymać, w przeciwieństwie do tego, co ja miałam jako dziecko.
