Po ukończeniu studiów wraz z przyjaciółką postanowiłyśmy wyjechać za granicę w poszukiwaniu lepszego życia. Nie planowałam zostać tam długo, chciałam zarobić pieniądze i kupić mieszkanie, bo wiedziałam, że pracując w kraju będę musiała oszczędzać na mieszkanie do końca życia. Ale los zrządził inaczej. To właśnie tam poznałam mojego ukochanego. Okazał się bardzo dobrze wychowanym i miłym człowiekiem. W tamtym czasie nie znałam jeszcze dobrze języka, ale mój ukochany Robert pomógł mi się go nauczyć, później mówiłam już płynnie. Spotykaliśmy się przez jakiś czas, a potem wzięliśmy ślub. Urodziłam dwoje dzieci.
Mój mąż nie był bogaty, więc musieliśmy ciężko pracować. Dopiero niedawno udało nam się zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, aby coś odłożyć na czarną godzinę i zadbać trochę o siebie. W tym czasie tylko parę razy byłam w kraju . Powrót do domu nie wchodził w grę. Mam tu pracę i rodzinę.
Niedawno zadzwonili do mnie rodzice. Powiedzieli, że chcą się do mnie wprowadzić, jestem ich jedynym dzieckiem, więc chcą być bliżej mnie i wnuków . Bardzo się ucieszyłam z ich życzenia, ale nie mogę jeszcze zabrać rodziców do siebie. Nie będą mieli gdzie mieszkać. Mieszkamy w małym domu, jeśli moi rodzice wprowadzą się do nas, nie będziemy mieli wystarczająco dużo miejsca. Rodzice myślą, że żyję bardzo bogato. Ale to nieprawda. Myślą , że jeśli ktoś mieszka za granicą, to znaczy, że ma dużo pieniędzy i wszystko jest dla niego proste.
Moi rodzice mieszkają w dwupokojowym mieszkaniu, oboje są emerytami. Co roku wyjeżdżają do sanatorium. Mama i tata dużo podróżują. Często wysyłam im pieniądze. Pomysł rodziców odnośnie mieszkania z nami postanowiłam skonsultować z Robertem. Miał takie samo zdanie jak ja. Nie powinnam dawać rodzicom nadziei, że zabiorę ich do siebie.
Jeśli się do nas wprowadzą, raczej nie będę w stanie wesprzeć ich finansowo. Długo się nad tym zastanawiałam, ale w końcu zdecydowałam się zadzwonić do mamy i powiedzieć jej prawdę. W tej chwili nie mogę zabrać ich do siebie.
Są na mnie obrażeni.
Być może zachowałam się źle, ale rozważyłam za i przeciw. Mam nadzieję, że pewnego dnia będę mogła kupić mamie i tacie dom i zabrać ich do siebie.
