Urodziłam się w pobożnej rodzinie i jako dziecko zaprzyjaźniłam się z chłopcem o imieniu Adam, który okazał się być synem przyjaciela rodziny. Od 15 roku życia marzyłam o tym, by dorosnąć i poślubić Adama. Od wczesnego dzieciństwa łączyła nas głęboka więź, więc wierzyłam, że wszystko się ułoży. Nie wiedziałam jednak, że moi rodzice ustalili mój los na długo przed moimi narodzinami. Kiedy skończyłam 18 lat, zaaranżowali mój ślub z bogatym mężczyzną o imieniu Marek, który był znany w naszym mieście ze swojego statusu i bogactwa. Adam i ja postanowiliśmy uciec dzień przed ślubem, ale mój ojciec dowiedział się o naszym planie. Ostrzegł mnie, że jeśli zdecyduję się na ten krok, moja rodzina wyrzeknie się mnie, a Adam będzie musiał ponieść konsekwencje. Czując się w potrzasku, nie miałam innego wyjścia, jak poślubić Marka.
Od czasu ślubu nasz związek był pełen trudności. Marek traktował mnie okropnie, nie okazując mi szacunku ani względów. Istniałam tylko po to, by rodzić mu dzieci. Dwa miesiące po ślubie mój mąż zaczął znikać na kilka godzin, a nawet dni, nie przepraszając za swoją nieobecność. Czułam się jak niepotrzebna istota bez twarzy, pozbawiona praw przysługujących innym kobietom. Nie miałam odwagi odezwać się w obecności męża, w milczeniu znosiłam jego wyzwiska i kpiny. Rok później urodziłam córkę, ale to tylko pogorszyło nasze relacje. Marek zaczął traktować mnie jeszcze surowiej niż wcześniej.
Pewnego dnia, nie mogąc dłużej tolerować tej sytuacji, zebrałam się na odwagę i powiedziałam mu, co o tym myślę. “Nie kochamy się. Co nas łączy poza wzajemną niechęcią? Czy jest jakikolwiek sens w kontynuowaniu tego “rodzinnego” życia? Gdzie jest miłość?” Wyraziłam swoje obawy.
Jego odpowiedź tylko bardziej mnie zdesperowała.“Mamy córkę, a twoją jedyną funkcją jako kobiety jest jej wychowanie” – powiedział. Zdałam sobie sprawę, że jestem w beznadziejnej sytuacji. Nic dziwnego, że moi rodzice stanęli po stronie męża. Mama zapewniała mnie, że z czasem rozkwitnie między nami miłość, ale w głębi duszy wiedziałam, że to pusta nadzieja. O jakiej miłości możemy mówić, gdy jestem traktowana jak przedmiot? Mój mąż nie pozwalał mi spędzać czasu z przyjaciółmi ani wychodzić z domu bez jego zgody. Niedawno niechętnie pozwolił mi korzystać z internetu za pośrednictwem swojego konta, aby komunikować się z rodziną. Ku mojemu przerażeniu dowiedziałam się, że Adam się rozwiódł. Nie potrafił kochać innej kobiety i wybrał życie w pojedynkę.
