O związku Weroniki dowiedział się od wspólnych znajomych. Niektórzy z jego przyjaciół byli przekonani, że są już po rozwodzie i że Weronika założyła nową rodzinę. Aby nie owijać w bawełnę, tego samego wieczoru zapytał żonę, czy to prawda, a ona nie zaprzeczyła. Po rozmowie zaczęła się pakować, myśląc tylko o sobie i nie martwiąc się o męża i dziesięcioletniego syna, któremu musieliby wyjaśnić powody wyprowadzki matki.
Przeżyli razem piętnaście lat, mieli wzloty i upadki, ale nigdy nie wątpili w to, że się kochają i , że tak pozostanie do późnej starości. I oto jest…
– Czekaj, nie możesz teraz się wyprowadzić, nie skończyliśmy jeszcze remontu w pokoju dziecinnym, a nie ma mowy, żebym sam położył tapetę. Nasz syn jest jeszcze mały, nie będzie w stanie mi pomóc.
Weronika musiała przełożyć wyprowadzkę. Podczas remontu jej mąż wymyślił nowe zadanie – pomoc w generalnym sprzątaniu, aby uporządkować stare rzeczy, a były tam stare zabawki i ubrania ich syna. Wszystko to sprawiło, że Weronika poczuła niewytłumaczalną tęsknotę za przeszłością.
“Zawsze mieliśmy dobre życie. Po co mi ten Marek?” – myślała, kontynuując pakowanie.
Weronika wyjechała trzy dni później, zostawiając klucze na stoliku nocnym w sypialni. Okłamała syna, że idzie do pracy i wkrótce wróci, ale jej mąż wiedział, że to nieprawda. Kto wraca do rodziny, gdy ma kochanka?
Ale mylił się. Niecały dzień później zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzył drzwi i na progu stanęła Weronika. Była zapłakana, jakby ktoś ją obraził, ale tak naprawdę zmieniła zdanie. Rzuciła się w ramiona męża i zaczęła gorzko płakać.
– Nie mogę żyć bez ciebie i syna – powiedziała, łkając. – Nigdy nie będę w stanie, kochanie.
