To moja ulubiona historia, której lubię używać, aby przyćmić przechwałki moich sąsiadów lub przyjaciół. Nie jest tajemnicą, że wielu rodziców i dziadków uważa swoje dzieci i wnuki za wyjątkowe. Jest to zrozumiałe, ludzie rodzą się inni, każdy jest na swój sposób wyjątkowy. Jedno dziecko może jako pierwsze podnosić głowę, inne mówić lub chodzić.
Moja synowa urodziła absolutnie uroczego chłopca w trzydziestym szóstym tygodniu, poród był łatwy, mimo że było to jej pierwsze dziecko, ale lekarze śmiali się – chłopiec urodził się z jednym ząbkiem. Dzieci zaczynają ząbkować w wieku od sześciu do ośmiu miesięcy, a nasz wnuk miał już jeden ząb! Lekarz, który opiekował się moją synową przez całą ciążę, powiedział, że to bardzo rzadki przypadek i pierwszy w jego praktyce.
Można powiedzieć:
-Cóż, to tylko ząb, o co tyle hałasu?
Ale czy kiedykolwiek próbowałeś powiedzieć to starszej byłej położnej? Natychmiast zaczyna się kłócić, argumentując, że dzieciom nie wyrastają zęby aż do szóstego miesiąca życia. W odpowiedzi pokazujesz jej zdjęcie dwumiesięcznego dziecka i patrzysz, jak wybałusza oczy, a wszystkie jej stereotypy i przekonania zostają zburzone. A potem wszyscy na ławce dyskutują właśnie o tym zębie, a nie o czyichś wnukach lub innych tematach!
Ogólnie rzecz biorąc, lubię chwalić się tą maleńką cechą, z którą urodził się nowy członek naszej rodziny.
