Dla naszej rodziny Nowy Rok to wyjątkowe święto z unikalnymi tradycjami i rytuałami. W ostatnich latach świętowaliśmy Nowy Rok w domu, w ciepłym rodzinnym gronie. Rodzina mojego męża zawsze nas odwiedza. Jako gospodyni muszę ich ugościć i przygotować stół. A po posiłku muszę jeszcze posprzątać ze stołu i pozmywać naczynia. Prawdę mówiąc, po tym wszystkim nie chce mi się już nic robić.
Dlatego w tym roku postanowiłem nieco zmienić zasady i ostrzegłem moją rodzinę, aby przynieśli coś ze sobą. Oczywiście ja też coś ugotuję, ale będzie mi łatwiej, jeśli oni przyniosą jakieś potrawy. Przygotowałam więc menu i wysłałam listę do rodziny mojego męża, prosząc ich, aby zdecydowali, kto co ugotuje. Przeczytali moją wiadomość, ale nie odpowiedzieli.
Powiedziałam mojej siostrze o moim planie. Zaśmiała się sceptycznie i powiedziała: “Oczywiście, to sprytny pomysł, ale raczej nie wypali” – powiedziała.
I tak nadeszła oczekiwana data. Szybko przygotowałam to co zaplanowałam. Chciałam ugotować coś prostego, ale jednocześnie pysznego. Mój mąż również pomagał, sprzątając dom.
Szybko nakryłam do stołu, a następnie poszłam zrobić makijaż i ubrać się. Wyprasowałam sukienkę, zakręciłam włosy, zrobiłam maseczkę i czekałam na gości. Siostra mojego męża zadzwoniła do mnie, aby zapytać, jak idą przygotowania do świąt. Powiedziałam jej, że zrobiłam już wszystko z mojej listy, więc teraz czekam na ich potrawy. Nic nie powiedziała. Poczekałam, aż jej oburzenie opadnie, a następnie zapytałem, czy wszystko jest w porządku. Maria powiedziała, że nic nie gotują, bo nie wzięli moich słów na poważnie. Potem dodała, że jeśli chcę, mogę sama coś ugotować, ale jeśli nie, to nie będzie przyjęcia.
A poza tym boli ją głowa, więc Maria nie wie, czy do nas przyjdzie.
Minęła godzina. Inni krewni mojego męża dzwonili do mnie i mówili to samo. Niektórzy odważyli się nawet powiedzieć, że skoro stawiam takie warunki, to lepiej zostać w domu. Dzwonili do nas wszyscy oprócz rodziców mojego męża. Miałam nadzieję, że przynajmniej oni przyjadą i zrozumieją moją propozycję. Przyjechali, ale bez jedzenia. Przynieśli tylko ciasto, wino i owoce.
Zaprosiłam ich do stołu. Moja teściowa była oburzona, że na stole jest tak mało jedzenia.
– Grzegorzu, pieczone ziemniaki i warzywa? I to wszystko dla tak dużej rodziny? Czy to jakiś noworoczny żart? Gdzie są pozostałe dania? W lodówce? Pomogę ci to wyłożyć – powiedziała.
– Nie ma czego wyjmować. To wszystkie dania, które przygotowałam. Ty i inni członkowie rodziny mieliście przynieść resztę – powiedziałem spokojnie.
Potym rodzice męża nie zostali długo. Wstali i wyszli, mówiąc, że nie czują się dobrze. A ja i mój mąż zostaliśmy sami po raz pierwszy od tylu lat. I wiesz co? Nie denerwowaliśmy się , tylko siedzieliśmy przy świątecznym stole i relaksowaliśmy się. To był najlepszy Sylwester w moim życiu. Nie musiałam stać cały dzień przy kuchence, martwić się, że czegoś brakuje, nie musiałam myśleć o tym, jak wszystkich zadowolić. Nie musiałam też zmywać sterty naczyń po wszystkich i sprzątać góry talerzy ze stołu. Dlaczego nie pomyślałam o tym wcześniej?
Następnego dnia spaliśmy do obiadu. Wypoczęci, w czystym mieszkaniu. Mój mąż też w końcu zdał sobie sprawę, że przez cały ten czas nie świętowaliśmy, tylko dogadzaliśmy jego rodzinie w każdy możliwy sposób. To się więcej nie powtórzy.
