Podział budżetu rodzinnego jest obecnie bardzo popularny wśród młodych rodzin. Oznacza to, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety wnoszą równe kwoty do budżetu rodzinnego. Mężczyznom bardzo podoba się ta zasada. To dobry pomysł. Dom jest czysty, jedzenie ugotowane, a poza tym w portfelu mężczyzny zostają pieniądze na jego własne potrzeby.
W dzisiejszych czasach mało kogo się dziwi, że mężczyźni sugerują kobietom życie na własny rachunek. Ale i tu pojawiają się pewne ciekawostki.
Na przykład kobieta wprowadziła się do mężczyzny. Spotykali się przez trzy lata, po czym zdecydowali się zamieszkać razem. Prowadzą szczęśliwe życie. Oboje mają już doświadczenie rodzinne, każde z nich było wcześniej małżeństwem. Na początku mężczyzna zasugerował żonie, aby podzielili budżet między siebie. Powiedział, że to modne w Europie. Wszystkie wydatki i obowiązki powinny być dzielone po równo.
Kobieta była zaskoczona tą propozycją, ale postanowiła się zgodzić. Oboje dobrze zarabiają, więc czemu nie? Ale kobieta postanowiła zrobić to wszystko bardzo sprawiedliwie, aby nie być na przegranej pozycji. Nie chciała urazić ani siebie, ani męża. Wszystko musiało być sprawiedliwe. Sporządziła listę obowiązków i zasad:
– jedzenie do lodówki podczas ich pobytu w domu będą kupować ze wspólnej kasy;
– osobna zapłata za gotowanie obiadów przez nią, w zależności od złożoności gotowania;
-za konsumpcję domowych przetworów za dodatkową opłatą. Jeśli chcesz, możesz wykupić subskrypcję;
– pranie męskich ubrań, prasowanie, zmiana pościeli, zmywanie naczyń – wszystko to będzie dodatkowo płatne, a zostanie odjęte od kosztów za zgodą obu stron.
Po takich zasadach mężczyzna raczej nie będzie chciał żyć według europejskich standardów. Jeśli spojrzeć na to uczciwie, trzeba podzielić nie tylko budżet, ale i obowiązki. Wtedy możemy o czymś rozmawiać. Okazuje się, że kobieta wykonuje dodatkowo mnóstwo obowiązków domowych, a i tak dokłada do budżetu rodzinnego tyle samo, co mężczyzna. A mężczyzna ma pieniądze na swoje wydatki i wraca do czystego domu. Jest dobrze nakarmiony i nie ma żadnych obowiązków. Czy to sprawiedliwe? Jeśli już, to wszystko powinno być wspólne: od budżetu po obowiązki rodzinne. Tylko wtedy będziemy mogli żyć zgodnie z europejskimi standardami. Co o tym sądzisz?
