Początkowo wszyscy podejrzewali, że Andrzej nie żeni się z miłości. O jakiej miłości możemy mówić, gdy on ma trzydzieści lat, a jego narzeczona sześćdziesiąt?
Przyjaźnimy się od dziesięciu lat, spotykamy się na wakacjach i w weekendy, widziałam wszystkie jego dziewczyny i nigdy nie zauważyłam jego zamiłowania do starszych kobiet. O Marii dowiedziałam się dopiero po ich ślubie. Andrzej zrobił “niespodziankę”, ukrywając pannę młodą do ostatniej chwili, a wielu gości nie mogło zrozumieć, dlaczego matka panny młodej trzyma go za rękę i gdzie sama panna młoda była przez pół rana. Przyjaciele i rodzina byli zszokowani, gdy okazało się, że poślubia swoją babcię. W dosłownym tego słowa znaczeniu. Miała już troje dorosłych dzieci, a Andrzej był na tyle młodszy, że mógł by być jej synem.
Po raz pierwszy po ślubie zachował swoje powody dla siebie, aw naszym kręgu krążyły plotki, że Maria jest milionerką, dlatego dostała młodego pana młodego. Ponadto po ślubie Andrzej rzucił pracę i był zależny od żony. Jak się później okazało, to dlatego, że źle się czuła i chciała, aby ukochany był przy niej.
Mieszkali razem przez trzynaście miesięcy, dopóki kobiety nie pokonała infekcja. Wtedy Andrzej przyszedł do mnie po pomoc. Nie dlatego, że był rozgoryczony byciem wdowcem, ale dlatego, że Maria była przebiegłą lisicą i zapisała swoim dzieciom trzy mieszkania w różnych miastach i dom we Włoszech, zostawiając Andrzejowi tylko prezenty, wśród których i tak nie było nic bardzo wartościowego.
– Milion razy prosiłem ją, żeby kupiła mi samochód, a ona ciągle to odkładała! – złościł się mój przyjaciel.
Andrziej naprawdę gonił za bogactwem, spędził ponad rok swojego życia z babcią, udawał, że jest w niej zakochany, stracił w oczach swoich przyjaciół i krewnych, a i tak skończył z niczym. Wspierałam go po przyjacielsku słowami, ale sama byłam nim rozczarowana. Nie jest głupim facetem, miał zręczne ręce i pracę, ale był gotów zniszczyć swoje życie dla kilku mieszkań. I do czego to doprowadziło?
