Tego dnia nie spieszyłem się, bo wyszedłem wcześniej i spokojnie czekałem na autobus. Zawsze było tam tłoczno, ponieważ były to godziny szczytu i wszyscy jechali do pracy. Autobus już miał odjechać z przystanku, ale ktoś go zatrzymał. Wsiadła starsza pani, szła o lasce i ręce jej się trzęsły ze starości, więc chwyciła się poręczy. Nie mogłem na to patrzeć, bo wszyscy udawali, że nie zauważają staruszki. Postanowiłem działać. Wziąłem babcię za rękę i małymi kroczkami podeszłem do młodej kobiety, prosząc ją o ustąpienie miejsca. Zamiast tego kobieta spojrzała na mnie wyzywająco i odwróciła się do okna.
Moja kolejna próba z facetem zakończyła się sukcesem i udało mi się nakłonić staruszkę, by usiadła. Tylko że ona trzymała mnie za rękę i poprosiła, żebym pomógł jej wysiąść na następnym przystanku.
Postanowiłem, że pomogę jej wrócić do domu, a po drodze zaczęliśmy rozmawiać i zaczęła mi opowiadać o swoim życiu. Okazało się, że przez 40 lat pracowała w fabryce, a potem przeszła na emeryturę. Miała jedną córkę, ale przeprowadziła się za granicę i rzadko wracała do domu, ponieważ podróż była kosztowna, a ostatnio zięć zadzwonił do niej ze złą wiadomością – jej córka zmarła. Kobieta ma tylko jednego wnuka w rodzinie, który mieszka w Warszwie, i odwiedza ją rzadko, ale wtedy ma wiele rzeczy do zrobienia i może jej trochę pomóc, ale nie może liczyć na jego opiekę. Być może w przyszłości poprosi go o umieszczenie jej w domu opieki, ponieważ nie jest już w stanie sama sobie ze wszystkim poradzić.
Mieszkała na trzecim piętrze, więc postanowiłem pójść z nią do jej mieszkania, zwłaszcza że starsza pani zapraszała mnie na herbatę i było jasne, że brakuje jej spotkań towarzyskich. Zaprowadziłem ją do środka i szybko rozejrzałem się po mieszkaniu, które zostało odnowione chociaż meble były stare, ale było dobrze utrzymane. Zapytałem ją, czy w pobliżu jest sklep i szybko tam poszedłem. Po drodze zadzwoniłem do pracy i powiedziałem, że się spóźnię, a w międzyczasie kupiłem kiełbasę, chleb, herbatniki, ciasto i płatki śniadaniowe dla starszej pani.
Usiedliśmy, wypiliśmy herbatę i zjedliśmy ciasto, a starsza pani trochę odżyła, szczęśliwa, że może z kimś porozmawiać. Powiedziała mi, że jej wnuk rzadko ją odwiedza, ale zawsze daje jej pieniądze, ale wystarczają one tylko na leki, a ona wydaje swoją emeryturę na media i jedzenie. Kiedy więc spróbowała ciasta, uśmiechnęła się i powiedziała: “Ostatni raz jadłam je, kiedy Andrzej przyjechał w odwiedziny, sześć miesięcy temu!”. Umówiliśmy się, że odwiedzę ją ponownie w przyszłym tygodniu.
Mimo że pomogłem babci, po wizycie byłem w złym nastroju. Nie mogłam przestać myśleć o tym, że w kraju jest wielu takich samotnych osób, którzy ledwo wiążą koniec z końcem. Nasze państwo stale się rozwija, ale wciąż zapomina o opiece nad samotnymi starszymi ludźmi.
