Czasami życie daje nam lekcje, które wydają się nas zabijać, ale nie, tak miało być. Kiedy wyszłam za mąż, moje małżeństwo było wspaniałe, dopóki nie urodził się nasz syn. Wtedy mój mąż stał się rozdrażniony wszystkim, nie był z niczego zadowolony. Często okazywał mi agresję i złość, a kiedy ja i mój syn odeszliśmy od niego, powiedział, że nikt nie potrzebuje kobiety z „bagażem”. Ale mylił się, dobrze, że życie dało mi Adama.
Od razu dobrze się dogadywaliśmy, zakochaliśmy się w sobie, a Adama nie przerażał fakt, że mam syna z pierwszego małżeństwa. Od razu udało mu się znaleźć wspólny język z synem, a syn był szczęśliwy, szczęśliwszy niż z własnym ojcem. Wszyscy byli szczęśliwi, dopóki w nasze życie nie wkroczyła matka Adama.
Anna , moja teściowa, kiedy dowiedziała się, że jej syn mieszka z kobietą, która jest rozwiedziona, i to z „bagażem”, prawie oszalała. Nie mogła uwierzyć, że jej syn, taki przystojny i inteligentny, zakochał się we mnie. Nienawidziła mojego syna, mówiła mu, że nie jest jej wnukiem i nie ma tu dla niego miejsca, i że będę nikim, dopóki nie będę miała syna Adama.
Znosiłem to przez długi czas, traktowałem ją z szacunkiem pomimo wszystkich obelg które mi mówiła, ale czuję, że nie mogę tego dłużej znieść. Teraz, kiedy mieszkamy razem w moim mieszkaniu, przychodzi do mnie na noc prawie codziennie. Czasami, gdy mój syn wchodzi do pokoju, w którym jest moja teściowa, natychmiast krzyczy, żebym zabrał syna. Oczywiście przepraszam, ale dlaczego mój syn nie miałby chodzić, gdzie chce, zwłaszcza w moim własnym mieszkaniu?
Adam nic nie mówi, zawsze milczy, gdy matka tak dużo mówi.
A ostatnim razem, kiedy przyszła w odwiedziny, powiedziała, że jeśli mój syn nadal tu będzie, to nigdy więcej nas nie odwiedzi. I dobrze, wcale za nią nie tęsknię. Nie mogę tylko zrozumieć? Co zrobił jej mój syn, że tak go nienawidzi, przecież to tylko dziecko.
