Rodzice uwielbiają tę historię o tym, że “nieważne, który palec ukłujesz, będzie bolało tak samo”, ale nawet obcy ludzie zauważyli, że Marek był bardziej kochany w naszej rodzinie. Był pierwszym dzieckiem, mądrzejszym, przystojniejszym, a ja nie radziłem sobie w szkole, miałem też nadwagę. Mama i tata niby mnie wspierali, ale zawsze starali się mnie ukryć przed wścibskimi spojrzeniami, stawiając Marka na pierwszym planie.
Nigdy nie upokarzali mnie z powodu wyglądu czy ocen, nie wypominali mi sukcesów brata, ale też nie bronili, gdy robili to inni. Tylko dziadkowie ze strony matki zawsze stawali w mojej obronie. Moja babcia powiedziała, że mój dziadek był taki w dzieciństwie, był krzywdzony przez wiele osób, ale przynajmniej jego rodzina bardzo się o niego troszczyła, a moja rodzina nie.
Dzięki moim dziadkom dostałem ich mieszkanie w wieku dwudziestu lat. Nie było zbyt nowe ani w dobrej lokalizacji, ale przynajmniej było to coś tylko moje. A moi rodzice byli szczęśliwi, że mogli się mnie pozbyć z domu. Czułem się urażony, że Marek był starszy, a mógł zostać z rodzicami i zająć ich mieszkanie, a ja musiałem mieszkać sam. Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, że w ten sposób rodzice chcieli mnie wspierać.
Nie pomagali mi, ale postanowiłem sam wyremontować mieszkanie dziadków, wszystko uporządkować, zacząłem kupować dobre meble i sprzęty, a gdy miałem już dziewczynę, miałem świetne mieszkanie na przyszłość. A Marek nadal mieszkał z rodzicami i narzekał, że ja mam mieszkanie, a on nic. Nawet w domu rodziców nie chciał robić nic specjalnego, czekał na moment, kiedy stanie się jego właścicielem.
Mógłbym dalej mieć pretensje do rodziców, uważając, że wszystko mi się należy, gdyby pewnego dnia tata nie odwiedził mnie i mojej dziewczyny i nie zaczął mnie chwalić. Zdarzyło się to po raz pierwszy. Powiedział, że wykonałem świetną robotę i sprawiłem, że mieszkanie jest “cudowne”, że on i moja mama są ze mnie bardzo dumni, a moi dziadkowie na pewno też by byli. Jestem taki niezależny, wszystko osiągnołem sam i to jeszcze zanim Marek pomyślał o poważnym związeku.
Szkoda, że nie powiedzieli mi tego wcześniej, ale z drugiej strony. Co by było, gdybym wyrósł na takiego jak mój brat, gdybym cały czas był pod ich opieką i nieusłyszał słowa aprobaty?
