Dzisiaj moi przyjaciele i rodzina zebrali się, aby mnie pożegnać. Mama i tata zorganizowali uroczystość z okazji mojego wyjazdu do wojska, ale nie byłem na siłach. Czekałem na Annę. Moja ukochana dziewczyna, miłość mojego życia. Zostawiliśmy gości i poszliśmy nad rzekę.
Tam po raz pierwszy się pocałowaliśmy. Usiedliśmy nad rzeką, przytuliliśmy się do siebie i patrzyliśmy rozmarzeni w rozgwieżdżone niebo. Czułem się dobrze z Anną, ale wiedziałem, że nie jesteśmy sobie przeznaczeni. Byliśmy z różnych światów: biedny mężczyzna i bogata kobieta. Dlaczego miałaby chcieć kogoś takiego jak ja?
Anna pochodziła z bogatej rodziny. Miała wszystko, czego chciała. Jej ojciec już dawno załatwił jej miejsce na najbardziej prestiżowym uniwersytecie w stolicy. Myślę, że tam zostanie. A ja nie mam ani grosza. Ciężko pracuję od jedenastego roku życia, ale wciąż nie mam nic. Co mogę jej dać? Prawdopodobnie nic. Anna zasługuje na lepsze życie. Dlatego pozwoliłem jej odejść.
– Anno, musimy porozmawiać – powiedziałem i trudno mi było wypowiedzieć te słowa. Musiałem przezwyciężyć własne uczucia, aby nie zdradzić swoich prawdziwych emocji: Nie chcę, żebyś na mnie czekała. Jest mało prawdopodobne, że między nami się ułoży. Nie zrozum mnie źle.
Anna uderzyła mnie w policzek i uciekła. Dla mnie to też nie było łatwe. Z trudem powstrzymałem się, by za nią nie pobiec. Tak zacząłem służbę w wojsku. Moi znajomi powiedzieli mi, że po moim odejściu Anna wyjechała. Niektórzy mówili, że kogoś poznała.
Wróciłem do domu. Rodzina i przyjaciele ucieszyli się na mój widok. Wieczorem poszedłem w miejsce, gdzie chodziliśmy z Anną. Usiadłem na brzegu i nasze szczęśliwe chwile przebiegły mi przez myśl. Nagle poczułem za sobą czyjś oddech. Odwróciłem się i zobaczyłem Annę stojącą za mną. Natychmiast zaczęliśmy się przytulać. Czekała na mnie przez cały ten czas. Kochaliśmy się. Nie boję się już o naszą wspólną przyszłość. Więc teraz zrobię wszystko, aby moja ukochana była szczęśliwa.
