Robert i ja pobraliśmy się, gdy mieliśmy po dwadzieścia sześć lat. Oboje wiedzieliśmy, czego chcemy od życia rodzinnego: miłości, wsparcia, zrozumienia i szacunku.
Mieliśmy dobre życie. Mieliśmy własny dom i samochód. Weekendy spędzaliśmy w domku na wsi. Podczas naszego wspólnego życia rodzinnego urodziło nam się dwoje dzieci. Mój najstarszy syn ożenił się trzy lata temu.
Pracuje jako programista. Moja córka jest studentką prawa. Rok temu zostaliśmy szczęśliwymi dziadkami. Przynajmniej tak mi się wydawało. U syna urodziła się córka, naszą radość i pociecha.
Czego można chcieć więcej po 50-tce? Mamy zdrowe dzieci i wnuki. Ale mój mąż tak nie myślał.
Pewnego dnia wrócił do domu z pracy i zaskoczył mnie wiadomością:
– “Przykro mi, ale spotykam się z kimś innym. ” Mówię ci prawdę, nie chcę cię okłamywać. Poznałam i zakochałam się w kimś innym i chcemy razem zamieszkać. Lepiej dla nas, żebyśmy się rozstali. Nie martw się, pomogę dzieciom. Zostawiam ci mieszkanie.
Mój mąż zostawia mnie po dwudziestu siedmiu latach małżeństwa. Nie mogłam uwierzyć, że to wszystko dzieje się na prawdę. W końcu pozwoliłam mu odejść. Zostałam więc całkiem sama. Robert i ja nie jesteśmy już młodzi. W tym wieku nie chcę nowego związku. Mam już tego dość. Potym wszystkim wyciągnęłam kilka wniosków dla siebie. Być może przydadzą się komuś innemu.
Przede wszystkim kochaj i szanuj siebie.
Dałam całą siebie moim dzieciom i mężowi. Wyprasowane ubrania, czyste ubrania, pyszne posiłki. Dla mnie potrzeby mojego męża były na pierwszym miejscu. Ale nie powinno tak być. W rodzinie trzeba żyć z odrobiną egoizmu. Nie można zapominać o własnych pragnieniach.
Trzeba robić to, co się lubi.
A jeszcze lepiej, gdy ten biznes przynosi dochód. Nawet jeśli masz dobrego, troskliwego męża, musisz mieć własne zabespieczenie finansowe. Nikt nie wie, jak może potoczyć się życie. Wtedy łatwiej będzie zmierzyć się z prawdziwym życiem bez mężczyzny.
Jeśli zdarzy się tak, że twój mąż cię opuści, nie proś go o powrót.
Sam podjął taką decyzję. Musisz żyć dalej, bez względu na to, jak trudne to jest. Masz dzieci, przyjaciół i rodzinę. Nie błagaj o uratowanie swojej rodziny dla dobra swoich dzieci. Nie bój się tego, co pomyślą o tym inni. Ludzie będą mówić i zapomną.
Nie szukaj szybko zastępstwa dla swojego męża.
Psychologowie twierdzą, że rozwód dla kobiety jest jak śmierć, utrata ukochanej osoby. Musisz przejść przez ten stan, nawet jeśli zajmie to cały rok lub więcej. Daj sobie szansę, aby się z tym pogodzić.
A potem cieszyć się życiem. Po burzy zawsze pojawia się tęcza. Nawet w wieku 50 lat można swobodnie oddychać pełną piersią.
