Dwa lata temu podjęłam życiową decyzję i wyszłam za mąż. Patrząc wstecz, żałuję, że ktoś nie zainterweniował i nie ostrzegł mnie, zanim poszłam do ołtarza, wskazując, że są oznaki tego, jak będzie wyglądało moje życie małżeńskie, były oczywiste jeszcze przed ślubem.
Teraz wyraźnie rozumiem, że relacje z jego rodziną, w tym z przyszłą teściową, od początku były problematyczne, a mój mąż nie chciał mnie ochronić, zamiast tego wybierając plotkowanie za moimi plecami, to było pierwsze ostrzeżenie, które powinnam była rozpoznać. Gdy nie stanął wtedy w mojej obronie, sytuacja zaczeła się jeszcze bardziej pogarszać.
Ponadto zdradził moje zaufanie, opowiadając innym o naszych prywatnych rozmowach, co stało się boleśnie oczywiste podczas spotkania z moją rodziną. To było jak zdrada ze strony kogoś bardzo mi bliskiego, kogoś, z kim dzieliłam życie, emocje i osobiste problemy. Andrzej co wieczór rozmawiał też ze swoją mamą i informował, co dziś ugotowałam, czy umyłam podłogę i co jeszcze zrobiłam w domu.
Bardzo żałuję, że pospieszyłam się z tym małżeństwem. Powinnam była poświęcić czas na zrozumienie własnych wartości i zasad, a dopiero potem wybrać partnera, który by do nich pasował. Nikt nie chce być uwięziony z maminsynkiem!
Na początku, kiedy się poznaliśmy, moja przyszła teściowa już kwestionowała nasze dopasowanie w oparciu o nasze znaki zodiaku, a mój mąż po prostu stał cicho, pozwalając jej wypowiadać swoją opinię, zanim jeszcze się pobraliśmy. Niestety, ten schemat był kontynuowany w naszym życiu małżeńskim.
Podczas naszego narzeczeństwa znosiłam niezliczone natrętne i bezsensowne pytania, które sprawiały, że czułam się jak w sądzie, a nie podczas wizyty u przyszłej teściowej. Stało się oczywiste, że istniał fundamentalny brak zaufania.
Masz już 25 lat, dlaczego nie wyszłaś za mąż wcześniej?
I ilu miałaś chłopaków przed moim Andrzejem?
Jak szybko chcesz mieć dzieci? Jedno dziecko? Dlaczego nie więcej? Andrzej, słyszałeś ją?
Już wtedy, na etapie poznawania się, powinnam była spojrzeć prawdzie w oczy i nie żywić złudnych nadziei, że maminsynek w jakiś cudowny sposób stanie się niezależną osobą po ślubie. Oczekiwanie takich zmian było naiwne. Chcę się rozwieść, myślę o tym dniami i nocami…
