Mam teraz 40 lat i mieszkam sama, ale mam dwoje najbliższych i najdroższych mi osób – moje dzieci. Oboje są już dorośli i mają własne rodziny, a mój mąż opuścił nas, gdy zaszłam w ciążę z drugim dzieckiem.
Nie cierpiałam z powodu rozwodu, wręcz przeciwnie, spadł mi ciężar z serca, ponieważ od dawna nie żyliśmy szczęśliwie, tylko cały czas się od siebie oddalaliśmy. I pewnego dnia postanowiliśmy po prostu się rozejść.
Najgorszym momentem dla mnie było to, kiedy moje dzieci założyły własne rodziny i zostałam sama. Nie mówię, że do mnie dzwonią, często mnie odwiedzają, ale mimo to czuję się samotna.
Nawet jeśli kiedyś w moim życiu pojawił się mężczyzna, była to tylko krótka znajomość z mojej strony, którą wykorzystałam, aby zamknąć w sobie dziurę zwaną “samotnością”. Pewnego dnia znalazłam się w jeszcze większej rozpaczy, gdy zostałam porzucona po ogłoszeniu ciąży.
Nigdy nie myślałam o aborcji, boję się tylko o dziecko we mnie, ponieważ nie jestem już młoda, a w tym wieku istnieje wiele zagrożeń.
Ale pomimo wszystkich zagrożeń, wiedziałam jedno: naprawdę chcę tego dziecka i chcę je urodzić, ponieważ mam szansę dać komuś życie, a ono da mi powód do życia i zapomnę o samotności. To może być dla nas trudne, ponieważ będzie duża różnica wieku, ale zrobię wszystko, abyśmy czuli się ze sobą komfortowo.
Może to zabrzmi śmiesznie, ale naprawdę boję się iść do lekarza. Boję się, że lekarz mnie nie zrozumie i zacznie mi mówić, żebym nie rezykowała w tym wieku, no i dziecko nie będzie miało ojca.
Boję się, że moje dzieci mnie nie zrozumieją, wyśmieją, powiedzą, że ich matka oszalała. Czy mogę liczyć na ich wsparcie, gdy dokonam tego wyboru?
Nie wiem, co robić dalej. Czeka na mnie dziecko, szczęśliwe dzieciństwo. Z drugiej strony martwię się, że nie będę w stanie zapewnić dziecku wszystkiego, czego potrzebuje. Może nie będę miała tyle środków finansowych, aby dać mu wszystko co najlepsze, czego chce, a może nie urodzi się zdrowe, a może nigdy nie będziemy w stanie znaleźć wspólnego języka z powodu naszej różnicy wieku..
Postanowiłam powiedzieć o tym córce, bo przecież jest kobietą tak jak ja, jak mogłaby mnie nie zrozumieć? Ale moja córka doradziła mi aborcję, ponieważ ciąża może mieć silny wpływ na moje zdrowie, które już jest dość kruche. Może nawet się z tym zgadzam, ale najtrudniej jest podjąć tak trudny krok.
