Mój ojciec jest wojskowym, co oznaczało, że nasza rodzina często musiała się przeprowadzać. Kiedy byłam dzieckiem, mieszkałam z dziadkami i za każdym razem, gdy nadchodziła pora pójścia do szkoły, rodzice zabierali mnie w nowe miejsce. Za każdym razem musiałam przystosować się do nowej klasy, nowego otoczenia i nowych przyjaciół. Zaczynanie od nowa było trudne i często czułam, że moja matka wykazuje niewielkie zainteresowanie moimi trudnościami.
Kiedy skończyłam 11 lat, moja mama urodziła moją młodszą siostrę Renatę. Wydawało się, że rodzice poświęcali jej całą uwagę i spełniali każdą jej zachciankę. Pamiętali o mnie tylko wtedy, gdy musieli gotować, prać lub opiekować się moją siostrą.
Na szczęście nie musiałam mieszkać z rodziną zbyt długo. Zaraz po skończeniu szkoły wyszłam za mąż za chłopaka z sąsiedniego podwórka. W wieku 18 lat poślubiłam Roberta, który miał wtedy 20 lat. Kilka miesięcy po ślubie Robert został powołany do wojska. Okazał się dobrym żołnierzem i otrzymał możliwość kontynuowania nauki w szkole wojskowej. Jako małżeństwo otrzymaliśmy pokój w akademiku, więc towarzyszyłam mu w tej nowej podróży.
Wydawało się, że moja rodzina zupełnie o mnie zapomniała. Nikt nie dzwonił ani nie pytał, co u mnie słychać. Na początku byłam zdenerwowana ich obojętnością, ale z czasem przyzwyczaiłam się do tego. Pozytywne było to, że Robert mnie kochał i byliśmy sobie oddani. Nic innego się nie liczyło, dopóki byliśmy razem.
Po kilku latach udało nam się zaoszczędzić wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić własne mieszkanie i wyprowadzić się. Kiedy życie zaczęło się układać, otrzymałam niespodziewany telefon od mojej siostry. Odezwała się po raz pierwszy od pięciu lat.
Powiedziała, że nasza matka doznała udaru i potrzebuje opieki. Nagle Renata przypomniała sobie o moim istnieniu i zażądała, abym wróciła do domu i zajęła się naszą matką. Nie miałam jednak zamiaru opuszczać męża i wracać do miejsca, w którym byłam zapomniana i zaniedbywana. Poza tym, byłam już wtedy w ciąży.
Jednak “serce nie jest z kamienia”. Powiedziałam Robertowi, że planuję jednak odwiedzić mamę. Kiedy dotarłam do domu mamy, zamiast ciepłego powitania, spotkałam się z lawiną obraźliwych słów. I to pomimo faktu, że moja matka wyraźnie widziała, w jakim jestem stanie. Bez słowa obrony oddałam pieniądze, które przywiozłam ojcu i wyszłam.
To spotkanie z moją rodziną pozostawiło mnie w stanie dezorientacji przez długi czas. Mój mąż był jednak w stanie mnie uspokoić, zapewniając mnie, że skoro ignorowali moje istnienie przez tyle lat, powinnam porzucić wszelkie oczekiwania i skupić się na naszym dziecku. Musimy postawić naszą rodzinę na pierwszym miejscu i nie myśleć o krzywdzie z przeszłości.
