Kiedy byłem młody, można mnie było nazwać prawdziwym przystojniakiem, a wokół mnie zawsze było wiele dziewczyn. Dzięki temu ożeniłem się z bardzo piękną i inteligentną kobietą i mieliśmy wspaniałe dzieci. Gdyby nie choroba, przeżylibyśmy razem całe życie, ale niestety odeszła zbyt wcześnie. Teraz, w dorosłym życiu, nieustannie pragnę, by ze mną mieszkała inna osoba. Pomaga mi to finansowo i łagodzi uczucie samotności.
W wieku pięćdziesięciu siedmiu lat zacząłem aktywnie szukać nowej miłości: moje dzieci dorosły i wreszcie miałem czas na rozpoczęcie życia osobistego. Próbowałem poznać kogoś w parku, w pracy lub w kawiarni. Myślę, że czasami niektóre kobiety uważały mnie za podejrzanego. Ale w tym samym czasie moja sąsiadka z piętra zawsze była przy mnie. Jest trzy lata starsza ode mnie, jest wdową bez dzieci, ale ma własne mieszkanie. Zawsze się o mnie troszczyła: przynosiła mi jedzenie, wpadała nieproszona. Nigdy jej nie lubiłem i okazywałam to, mając nadzieję, że w końcu zrozumie.
Czytałem wiele historii o tym, jak mężczyźni w moim wieku znaleźli nową miłość i żyli szczęśliwie w swoich drugich małżeństwach. Wydawało mi się, że tylko ja miałem pecha.
Pewnego dnia, kiedy wróciłem do domu, zobaczyłem moją sąsiadkę z jeszcze gorącymi ciastkami. Opiekowała się mną przez kilka lat, a ja wciąż ją odpychałam. Ale teraz myślę, że może powinienem dać jej szansę. Lepiej być z kimś niż samemu, prawda? Jest dobrą kucharką i gospodynią, a właśnie takiej osoby potrzebuję. Nie chcę spędzić następnych dziesięciu czy dwudziestu lat samotnie.
