Prawie nie pamiętam moich rodziców, dorastałem w sierocińcu. Kiedy miałem dziesięć lat, zmarła moja matka. Nie znałem swojego ojca. Mój ojciec opuścił moją matkę, gdy tylko dowiedział się, że jest w ciąży. Od tamtej pory nie pojawił się w moim życiu. Nie miałam innej rodziny, więc trafiłam do sierocińca. Nikt nie chciał przyjąć dziewczynki, która wkrótce miała stać się nastolatką. Z jakiegoś powodu pary, które przychodziły do sierocińca, wolały małe dzieci. Za każdym razem byłam bardzo zawiedziona, ponieważ tak bardzo chciałam mieć prawdziwą rodzinę. Od tego czasu zdałam sobie sprawę, że muszę polegać tylko na sobie. Marzyłam o jak najszybszym opuszczeniu sierocińca.
W wieku osiemnastu lat odziedziczyłam dwupokojowe mieszkanie po matce. Później skończyłam studia. Świadomość, że nie mam na kim polegać, dodała mi siły do osiągnięcia wszystkiego na własną rękę. Dobrze się uczyłam, chodziłam na kursy masażu i znalazłam pracę, która przynosiła mi dochód. Poznałam też mojego przyszłego męża.
Studiowaliśmy w tej samej grupie. Byłam bardzo dobrą uczennicą, czego nie można powiedzieć o Franku, który często opuszczał zajęcia. Później oboje wylądowaliśmy w dziekanacie z powodu jego nieobecności. Ja jako szefowa grupy, często musiałem zastępować Franka wtedy gdy jego nie było. Kiedyś zaprosił mnie na kawę i powiedział: “Chcę ci podziękować za pomoc”. Od tego momentu zaczęła się nasza relacja. Na piątym roku studiów pobraliśmy się z Frankiem. Między nami układało się dobrze, oprócz jego mamy, która nie dawała mi spokojnie żyć.
Miałam wrażenie, że to, że pochodzę z domu dziecka, daje jej prawo do traktowania mnie z pogardą. Trzeba było widzieć jej minę, gdy pierwszy raz sprzeciwiłam się teściowej. Myliła się, myśląc że dzieci z sierocińca nie są w stanie się bronić. Natychmiast dałam jej do zrozumienia, że mam własne poglądy. To był powód postawy mojej teściowej. Na wszelkie możliwe sposoby próbowała odwieść Franka od ślubu ze mną.
Ale na próżno. I tak się pobraliśmy. Na czas remontu mojego mieszkania, zamieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Matka mojego męża ma jednopokojowe mieszkanie. Do dziś nie mogę zrozumieć, jak ona, jej mąż, Franek i jego siostra mogą tam mieszkać. Niedawno odwiedziliśmy teściową. Przy stole powiedziała, że byłoby lepiej, gdybyśmy z Frankiem zamieszkali w jej mieszkaniu, a oni w moim dwupokojowym.
“Tak byłoby dużo wygodniej” – powiedziała. Nie zastanawiałem się długo: “Dlaczego miałabym oddawać swoje mieszkanie komuś innemu? To moje mieszkanie i tylko ja mam prawo dysponować nim tak, jak chcę”. Trzeba było widzieć tą awanturę, jaka wybuchła po moich słowach. Teraz jestem najgorszym wrogiem mojej teściowej. Ale nie obchodzi mnie to. Najważniejsze, że mój mąż mnie wspiera i kocha. Nie pozwolę nikomu, wchodzić sobie na głowę i decydowac za mnie.
