Przerwa na lunch dobiegła końca i wracałam do pracy. Szłam szybko, aby się nie spóźnić. Nie chciałam dostać nagany od szefa. Nie od razu zauważyłam kobietę, która mnie doganiała.
– Uciekasz przede mną? Ledwo za tobą nadążam! Chwileczkę… – powiedziała kobieta, która za mną szła.
Zatrzymałam się i spojrzałam na nią.
– Przepraszam, nie zauważyłam cię. Spieszę się, bo nie chcę spóźnić się do pracy – powiedziałam – i często kogoś nie zauważam. Nie jesteś pierwszą osobą, która mi to mówi.
– Myślę, że idziemy w tę samą stronę, kontynuowała Sara, moja była koleżanka z klasy, której nie widziałam od ponad siedmiu lat, -co u ciebie?
– Mam się dobrze, mieszkam w nowym domu, pracuję. Moje dzieci mają własne życie, dorosły i wyprowadziły się. To wszystko – kontynuowałam.
– A twój mąż?
– Wszystko w porządku. Nic nowego. Lepiej powiedz mi, co u ciebie.
– Zdecydowałam się na rozwód. To było dla mnie trudne.
– Jak to? A dzieci? Co się stało? zapytałam.
– Od pięciu lat próbuję uratować moją rodzinę. Ale to wszystko na próżno. Ludzie się nie zmieniają.
Oczy Sary natychmiast napełniły się łzami. Opuściła głowę i kontynuowała.
– Mój mąż nie kocha naszego pierwszego syna. Powiedział, że nie jest jego. W międzyczasie zdradzał mnie z inną kobietą. Wiedziałam o jego kochance od samego początku, ale milczałam. Nie chciałam robić skandalu. Bardzo go kochałam. Chociaż na początku wszystko było między nami w porządku. Później już niczego się nie wstydził. Woził ją po mieście, wracał późno do domu, albo nie wracał wcale. A ja całą swoją energię poświęcałam na stworzenie komfortu w domu. Pranie, sprzątanie, prasowanie, gotowanie. Całą swoją uwagę poświęcałam dzieciom. Zawsze były zadbane. Robert wracał do domu pijany i spał cały dzień. Musieliśmy chodzić po domu cicho , żeby go nie obudzić. Mój mąż śmiał się ze mnie i obrzucał wyzwiskami. Po urodzeniu drugiego dziecka bardzo schudłam. Siniaki pod oczami świadczyły o moim zmęczeniu.
– I znosiłaś to wszystko? – zapytałam.
– Tak – odpowiedziała i odetchnęła ciężko.
– Czytałam w gazecie, że kiedy kobieta znosi wybryki mężczyzny, ten wykorzystuje ją i robi z niej ofiarę. Mężczyzna zmusza ją do upokarzania się, ustępstw. Kobiecie bardzo trudno jest położyć temu kres i znosi to. Ucieczka jest możliwa tylko wtedy, gdy kobieta jest silna. Nie wierzyłam w to, dopóki sama nie znalazłam się w takiej sytuacji. Zrozumiałam to dopiero teraz, przez długi czas znosiłam to wszystko, myśląc, że wszystko da się jeszcze uratować. W ten sposób robiłam krok w jego stronę, a on oddalał się jeszcze bardziej. Próbowałam wszystkiego: błagałam, płakałam, upokarzałam się, rozmawiałam z jego kolejnymi kobietami. W końcu powiedziałam jednej z nich, że Robert ma żonę i dzieci, ale tylko mnie wyśmiała.
Sara milczała jeszcze przez chwilę, po czym kontynuowała:
– Minął miesiąc odkąd odszedł. Zamieszkał z rodzicami. Dzieci codziennie pytają mnie, gdzie jest ich tata, a ja nie wiem, co im powiedzieć. Czy zasługują na to? Dwa dni temu spotkaliśmy go w mieście. Dzieci zaczęły biec do ojca, a on zaczął uciekać.
– Uspokój się. Zrezygnowałaś z niego. To nie jest tego warte. To minie. Potrzeba tylko czasu. Nie ma go już w twoim życiu, co oznacza, że jest miejsce na coś lepszego. W końcu masz dwójkę pięknych dzieci. Będzie dobrze, zobaczysz – pospieszyłam ją uspokoić – a prawdziwe szczęście dopiero nadejdzie.
– Och… Przyzwyczaiłam się do takiego życia. Czasami słyszę pukanie do mieszkania i myślę, że to on wraca. Wciąż mam nadzieję, że zrozumie swoje błędy.
Ona wciąż jeszcze nie wyszła z roli ofiary, pomyślałam i spojrzałam na wychudzoną kobietę, która powoli oddalała się ode mnie.
