Pewnego dnia odwiedził mnie syn, była pora obiadowa i oczywiście, jak każda matka, martwiłam się, czy syn jest głodny i czy będzie jadł. Powiedział, że tak, potem zjadł barszcz, potem ziemniaki z sosem, a ja zauważyłam, że jest bardzo głodny. Postanowiłam zrobić mu jeszcze kilka kanapek i otworzyłam słoik z kiszonymi ogórkami. Tak było prawie codziennie, dopóki syn nie wyznał mi, że jego żona w ogóle dla niego nie gotuje.
Mój syn jest dorosłym mężczyzną, ma żonę i syna. Ożenił się w wieku 25 lat i wraz z żoną zdecydowali, że dopóki nie zrobią kariery, nie będą mieć dzieci. Nie mieli ich więc przez długi czas. Ale sześć lat temu urodził się mój wnuk, mój najpiękniejszy Antoś. Mój syn jest moim jedynym dzieckiem, więc oczywiście czuję dużo miłości do mojego syna i mojego wnuka, i byłam całkiem dobra dla mojej synowej, Magdy. Jednak ostatnie wydarzenia skłoniły mnie do przemyśleń i zmiany opinii na jej temat.
Firma, w której pracował mój syn, została zamknięta z powodu bankructwa. Już dawno chciał odejść z pracy, bo nie płacili mu pensji na czas, a potem zmniejszyli mu świadczenia, więc nie był zadowolony i zaczął szukać innej pracy.
Moja synowa była na urlopie macierzyńskim, dopóki jej wnuk nie skończył 3 lat, potem posłali go do przedszkola, a Magda wróciła do pracy. Wróciła na swoje poprzednie stanowisko, ale mimo to ma całkiem niezłą pensję. Kiedy Magda była na urlopie macierzyńskim, to mój syn nie chciał w tym czasie rezygnować z pracy, żeby nie zostawić rodziny bez pieniędzy.
Magda nie obwiniała męża, gdy stracił pracę, wręcz przeciwnie, wspierała go, pomagała mu we wszystkim, nawet wspólnie napisali jego CV. Znalezienie pracy nie było jednak takie proste. Mój syn ma wyższe wykształcenie, jest wykwalifikowanym pracownikiem, a w naszym mieście bardzo trudno było znaleźć przyzwoitą pracę na utrzymanie rodziny.
Minął rok, odkąd mój syn jest bezrobotny. Teraz synowa się poddała, nie wspiera męża, nazywa go leniem i rozrzutnikiem.
Mój syn nigdy nie narzekał na swoją żonę, nigdy nie powiedział o niej złego słowa, ale wtedy powiedział coś, co sprawiło, że spojrzałam na moją synową innymi oczami. “Magda w ogóle nie karmi mojego syna, głodzi go. Powiedziała mu, że nie zrobi mu nawet chleba z masłem i odmówiła kupowania mu artykułów spożywczych.
Jak można tak postępować z człowiekiem? Synowa je w pracy, wnuk je w przedszkolu. A po odebraniu wnuka z przedszkola idą na obiad do jej matki. Magda kupuje teraz tylko owoce i jogurty, i to tylko dla wnuka.
Chociaż wie, że mąż nie ma pieniędzy i jest bezrobotny, powiedziała mu, żeby kupował własne jedzenie i jadł to, co kupi. Magda nigdy nie kupowała jedzenia z wyprzedzeniem, więc w domu nie ma nawet paczki makaronu ani płatków śniadaniowych. Teraz mój syn w domu jest zupełnie głodny. Magda zapomniała, jak mąż wspierał ją, gdy była na urlopie macierzyńskim, czy naprawdę może to zrobić swojemu ukochanemu?
Nie mogę przez to spać, codziennie dzwonię do syna i zapraszam go na obiad. Martwię się, że ich małżeństwo wkrótce się rozpadnie, bo syn też jest rozczarowany żoną.
