Pewnego dnia szedłem do miasta , kiedy moją uwagę przykuła starsza pani żebrząca o jałmużnę . Wyglądała na zmęczoną i wyczerpaną. Na zewnątrz było zimno, a ona wyraźnie nie była ubrana stosownie do pogody.
Jej ubrania były stare i zniszczone. Moją uwagę przykuł zwłaszcza jej płaszcz. Był to jesienny płaszcz. Oczywiście przy dziesięciu stopniach poniżej zera nie jest to najlepsza opcja. Nie mówię nawet o jej starych, znoszonych butach. Trzęsła się z zimna z wyciągniętą ręką. Niektórzy ludzie przechodzili obok, inni dawali jej pieniądze lub jedzenie.
Czułem się zażenowany i w tym momencie naprawdę chciałem coś zrobić, aby jej pomóc. Nie miałam przy sobie gotówki, więc postanowiłem, że wyciągnę pieniądze z bankomatu i dam jej. Miałem nadzieję, że zastanę ją w tym samym miejscu. Poszedłem do supermarketu i kupiłem kilka artykułów spożywczych dla starszej pani. Kupiłem mleko, płatki śniadaniowe, herbatę i herbatniki. Chciałem, żeby poczuła się dobrze. Nie wiodła dobrego życia. Wyciągnąłem pieniądze i podszedłem do miejsca, w którym stała. Ale gdy tylko zbliżyłem się do niej, uderzył mnie interesujący obraz. Obok staruszki stała kobieta około czterdziestki. Ale najciekawsza rzecz wydarzyła się później… Starsza pani zaczęła opróżniać swoje kieszenie, aby dać kobiecie pieniądze. A potem dała jej całą zawartość pudełka, do którego zbierała pieniądze. Pierwszą rzeczą, która przyszła mi do głowy, było to, że ta kobieta była jej szefową.
To było jak historia o żebrakach, którzy pracują dla kogoś i otrzymują za to wynagrodzenie. Ale potem przekonałem się, że jej szefowa nie mogłaby tak wyglądać, była źle ubrana.
Zacząłem iść bardzo powoli, aby dowiedzieć się prawdy. Słyszałem słowa kobiety i wszystko zrozumiałem.
– Mamo, pospiesz się, spieszę się.
Po tych słowach zmieniłem zdanie na temat dawania pieniędzy. Pomaganie staruszce, a sponsorowanie zdrowej, młodej kobiety to co innego. Nie znam całej sytuacji, ale z jakiegoś powodu jestem przekonany, że ta młoda kobieta zabiera jej wszystkie pieniądze. A mogłaby znaleźć pracę i pomóc matce. Czy nie jest jej żal matki?
Gdybym podszedł do niej trochę wcześniej i rzucił pieniądze, jestem pewien, że po prostu zasponsorowałbym jej córkę.
Chociaż byłoby mi o wiele łatwiej, gdybym nie zobaczył tego i po prostu pomógł staruszce. Za pieniądze, które chciałem dać staruszce, kupiłem jedzenie i nakarmiłem uliczne psy. One zdecydowanie nie mają nic do ukrycia.
Ten incydent przekonał mnie, że zanim się komuś pomoże, trzeba się upewnić, że warto.
