W życiu nie ma nic wiecznego. Wszystko przemija. Tak samo jest z dzieciństwem. Dorosłam i zdecydowałam, że chcę mieszkać sama. Pomyślałam, że byłam z mamą i tatą wystarczająco długo. Jeszcze dwa lata po ukończeniu studiów.
Przez cały ten czas pracowałam i oszczędzałam pieniądze. Nie miałam szczególnej potrzeby ich wydawania. Mama i tata kupowali artykuły spożywcze, płacili za media i dawali mi pieniądze na ubrania.
Tak więc przez kilka lat zaoszczędziłam sporą sumę pieniędzy. Wtedy pomyślałam, że nadszedł czas, aby kupić własne mieszkanie. Miałam połowę potrzebnej kwoty i planowałam zaciągnąć kredyt.
Ale moi rodzice postanowili mi pomóc. Dali mi brakującą kwotę. Znalazłam kilka opcji i dwa miesiące później wprowadziłam się do własnego mieszkania.
Byłam przekonana, że po mojej wyprowadzce mama i tata rozpoczną nowy etap w swoim związku. Ale myliłam się. Zaczęli kłócić się jeszcze bardziej. Tata przestał nocować w domu. Powiedział mamie, że nocuje u babci na wsi. Bardzo mnie to martwiło.
Pewnego dnia babcia zadzwoniła do mnie i okazało się, że ojca nie było u niej od ponad roku . Pomyślałam, że to dziwne.
Od tamtej pory zaczęłam kontrolować prawie każdy jego krok. Ukrywałam się i obserwowałam go. Pewnego dnia byłam świadkiem tego, czego bałam się najbardziej – mój ojciec przytulał inną kobietę.
W ten sposób dowiedziałam się, gdzie mieszkała.
Pewnego dnia zauważyłam, jak mój ojciec wychodzi szczęśliwy i idzie do swojej kochanki. Wybrałam jego numer i zaproponowałam spotkanie, na co odpowiedział, że idzie do babci. To był koniec naszej rozmowy.
Potem zobaczyłam, że zmierza do sklepu, więc poszłam za nim. Tata trzymał butelkę wina i słodycze. Wtedy się załamałam:
– Bierzesz to dla babci? Zastanawiałam się. Czy ona ma dziś jakieś święto? Może mi to wyjaśnisz?
Zbladł. Nawet nie wiedział, co powiedzieć. Chwyciłam butelkę wina z jego rąk i rzuciłam ją na ziemię. Potem odwróciłam się i wyszłam.
Teraz nie wiem, co robić. Powinnam powiedzieć mamie czy nie?
