Nie tak dawno skończyłem pięćdziesiąt lat. Jestem szczęśliwy w życiu – mam pracę, żonę, dwójkę dzieci i rodziców. Mamy idylliczną rodzinę prawie przez cały czas, nawet jeśli czasami dochodzi do skandalu: dzieci nie chcą się czymś podzielić lub moja żona i ja pokłócimy się o coś lub coś innego. Ale myślę, że tak jest we wszystkich normalnych rodzinach. Nie ma czegoś takiego, że każdy jest idealnie czysty i nigdy nie miał ani jednej kłótni w całym swoim życiu. Tak jak nie ma idealnych kobiet czy idealnych mężczyzn, a tym bardziej idealnych dzieci. Ale niektórzy ludzie myślą inaczej.
Byłem w kawiarni na przyjęciu urodzinowym starego przyjaciela i nie znałem wielu zaproszonych osób. Nie chciałem nikogo szczególnie poznawać, ale obok mnie usiadła kobieta z nadwagą. Była już pijana i cieszyła się, że znalazła słuchacza, by powiedzieć mi, co myśli o mężczyznach po pięćdziesiątce.
– Mężczyźni zawsze mają problemy znienacka! Gdy tylko wkraczają w podeszły wiek, wszystko zaczyna im się psuć – albo przyspiesza im bicie serca, albo boli ich wątroba. A przecież w młodości nie trzeba było tyle pić, nic by nie bolało! A wieczny pesymizm? Sam tego nie zauważasz, ale pewnie zawsze rozważasz najgorszy scenariusz, a Twoja szklanka jest do połowy pusta. Wszyscy mężczyźni tacy są, wiem. Czasami spotykasz kogoś, kto udaje wiele rzeczy, ale mężczyźni mają tendencję do myślenia, że oni, podobnie jak dobry alkohol, stają się lepsi i piękniejsi z wiekiem, chociaż to wcale nie jest prawda. Nienawidzę tych siwych bród i staromodnych ubrań. Nigdy o siebie nie dbałeś, a po pięćdziesiątce zapominasz, że musisz dbać o swój wygląd. Ilu znam mężczyzn, a wszyscy po pięćdziesiątce mają te same hobby – picie z kumplami, zarzucanie wędki i kłótnie z kobietą. Nikt już nie myśli o rozwoju i motywacji, nikt do niczego nie dąży i pełznie w kierunku emerytury. Wy, mężczyźni, możecie temu wszystkiemu zaprzeczać, ale sami podświadomie rozumiecie, że nie jesteście już tak atrakcyjni dla płci przeciwnej jak w młodości i stajecie się bardzo pospolici. Mówisz o kobietach, ale sam rozpływasz się jak cukier w herbacie za jednym komplementem. Znam cię bardzo dobrze, och, jak ja cię znam!
Przytaknołem na słowa mojej nowej przyjaciółki, nie sądząc, że jest sens się kłócić. Najwyraźniej jest jedną z tych wszystkowiedzących osób, które potrafią dostrzec źdźbło w cudzym oku, ale nie kłodę we własnym. Każdy zmienia się z wiekiem, ale ludzie są różni i myślę, że jestem idealnym przykładem wyjątku od jej niepisanych zasad i wiedzy.
Ale jak można udowodnić cokolwiek takiej kobiecie?
