Mieszkałem w małym miasteczku w prywatnym domu, który należał do mojej matki. Ojca nie znałem, bo opuścił nas przed moim urodzeniem. Opuściłam dom tylko po to, by studiować na uniwersytecie , a potem wróciłam.
Zaczełam pracować w szkole, byli tam moi przyjaciele, więc lubiłam mieszkać w domu. W tym samym czasie niektórzy z moich kolegów z klasy, również powracali w rodzinne strony, w tym Maks. Wpadliśmy kiedyś na siebie , zaczęliśmy się spotykać, a rok później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. W tamtym czasie nie mogłam sobie wyobrazić, że zamiast zaproponować małżeństwo, ucieknie z kraju, a jego rodzice odmówią mi podania miejsca jego pobytu.
Rok później w naszej rodzinie pojawił się nowy członek – moja córka Krystyna . Teraz cała nasza trójka spędzała czas razem – oglądając filmy, chodząc na pikniki, grając w gry planszowe i opiekując się moją córkę.
Kiedy Krystyna miała 4 lata, zmarła moja mama. To był dla mnie prawdziwy cios, była dla mnie najdroższą osobą. Boleśnie i długo przeżywałam jej stratę.
Po jakimś czasie naprzeciwko nas wprowadziło się młode małżeństwo z babcią. Młodzi ludzie nie bardzo chcieli utrzymywać ze mną kontakt, ale babcia bardzo chętnie spędzała czas ze mną i moją córką, więc często zapraszałyśmy ją na herbatę i uważnie słuchałyśmy każdej opowieści.
Tradycją stała się wspólna kolacja naszej trójki w piątek, więc kiedy babcia nie przychodziła przez dwa tygodnie z rzędu, bałyśmy się z córką, że coś mogło się stać, więc poszłam do naszych młodych sąsiadów. Nie wymyślałem żadnych powodów mojej wizyty, tylko od razu przeszłam do rzeczy.
– Babcia miała przyjść dziś na kolację, ale tak się nie stało, czy wszystko z nią w porządku?
– Co cię obchodzi, gdzie moja babcia je kolację? “Pilnuj swojego nosa!” – warknął na mnie młody mężczyzna.
Wróciłem do domu, ale powiedziałam córce, że babcia jest po prostu zmęczona i odwiedzi nas następnym razem. Postawiłam sobie cel – dowiedzieć się, gdzie jest moja babcia i sprowadzić ją z powrotem.
Tego samego wieczoru zadzwoniłam do przyjaciółki, która pracowała jako pielęgniarka i poprosiłam ją o sprawdzenie w bazie danych, czy moja babcia została przyjęta do szpitala. Odpowiedziała bez bazy danych, że tak, była bardzo miłą starszą panią, ale nikt jej nie odwiedził w ciągu dwóch tygodni, kiedy tam była, a jej rodzina nie zostawiła jej nawet pieniędzy na drobne zakupy, nadal jest na tabletkach , które trochę jej pomogły.
Rano wraz z córką poszłyśmy odwiedzić staruszkę i przyniosłyśmy jej , owoce i prezenty. Kiedy staruszka zobaczyła nas przy wejściu na oddział, zaczęła płakać z radości, nie mogła uwierzyć, że ktoś jej potrzebuje. Po pożegnaniu poszliśmy do jej lekarza, który wyjaśnił nam, jakie leki są jej potrzebne i że będzie potrzebowała później stałej opieki, a jej rodzina dała jasno do zrozumienia, że nie zajmną się staruszką.
Po pożegnaniu z babcią zabrałam córkę do szkoły i poszłam do sąsiadów, aby powiedzieć im, co o nich myślę, ale oni tylko krzyknęli, że jeśli chcemy babci, możemy ją sobie zabrać, ponieważ w ogóle ich nie interesuje.
Oczywiście porozmawiałyśmy z córką i zdecydowałśmy, że zabierzemy babcię do siebie. Nasi sąsiedzi przeprowadzili się do innego miasta, więc nie wiem, co się z nimi stało, ale bardzo się cieszę, że dali nam babcię, która sprawia, że nasze życie z córką jest szczególnie ciepłe i radosne . Stała się naszym mądrym doradcą i wsparciem. Wciąż jesteśmy wdzięczni losowi za to, że dał nam ten promyk ciepła.
