Dziesięć lat temu zostałam żoną Adama. Mój mąż nie był jedynym dzieckiem w rodzinie, miał dwóch starszych braci, którzy w tym czasie byli już żonaci, mieli pracę i ogólnie byli dobrze usytuowani.
I choć Maria miała jeszcze dwie synowe, to właśnie mnie nie lubiła najbardziej. Nigdy nie mieliśmy bezpośrednich konfliktów ani kłótni, ale wszyscy to czuli. Przypisywałam to głównie jej zazdrości, ponieważ Adam był jej wsparciem w ostatnich latach, a teraz poznał inną kobietę i stał się jej wsparciem.
Ciągle starałam się zasłużyć na szacunek teściowej, z jakiegoś powodu chciałam, żeby mnie pokochała, żebym kiedyś mogła szczerze mówić do niej “mamo”, ale dopóki tak mnie traktowała, nie mogłam nawet o tym myśleć.
Mimo że nasze relacje wciąż były niedoskonałe, szanowałam ją, ponieważ wychowała mojego Adama na wspaniałego męża i ojca dla naszych dzieci.
Po narodzinach naszego pierwszego dziecka Maria, odwiedziła nas kilka razy, ale potem jej pozostali synowie mieli dzieci, więc poświęcała im całą uwagę. W święta również wybierała wizytę u jednego z nich, a my byliśmy ostatnią opcją na liście i najrzadziej odwiedzaną. Najbardziej obraźliwe było to, że zapomnała złożyć mi życzenia urodzinowe. Adam co roku musiał jej przypominać o moim istnieniu, ale nawet wtedy nie potrafiła mi pogratulować.
W końcu pogodziłam się z tym, że nigdy nie będę miała kochającej teściowej i zaakceptowałam to, co miałam.
Rok temu zmarł mój teść, co bardzo osłabiło moją energiczną babcię. Nie była sobą, lekarze przepisywali jej mnóstwo leków, ale doszło do tego, że ledwo wstawała z łóżka z powodu załamań nerwowych. Jak się okazało, jej synowe ,jej starsi synowie nie chcieli jej odwiedzać, więc zaprosiła nas na świętowanie Nowego Roku.
Przygotowałam stół, bo teściowa nie miała na to siły i odpoczywała. Kiedy zapytałam ją o pozostałe synowe, dlaczego ich nie będzie, machnęła ręką, jakby nie chciały onich rozmawiać.
Przed północą poprosiła nas o uwagę i powiedziała, że jej dwaj starsi synowie i synowe odrzucili jej ofertę, więc całą nadzieję pokłada we mnie i moim Adamie, chciała, żebyśmy z nią zamieszkali, opiekowali się nią, a ona w zamian przekaże nam w spadku mieszkanie.
Zaniemówiłem na jej bezczelność. Przecież przez te wszystkie lata nie uważała mnie za synową, prawie nas nie odwiedzała, jakbyśmy nie byli rodziną, a kiedy jej dwaj ukochani synowie odwrócili się od niej, przypomniała sobie o nas? Jakie to samolubne z jej strony!
Adam obiecał, że to przemyśli, ale w drodze do domu przedstawiłam mu swoje stanowisko: niech ci, którym poświęciła całą swoją uwagę, troskę i miłość , zaopiekują się nią. Skoro nie potrzebowała nas do tej pory, dlaczego mielibyśmy teraz zmieniać nasze życie dla niej?
