Niedawno zmarła matka mojej teściowej. Chorowała od dłuższego czasu i długo walczyła z chorobą. W tym czasie moja teściowa zdawała się pogodzić już z faktem, że jej matka umrze, więc zaczęła zajmować się spadkiem. Przekonała swoją matkę do sporządzenia aktu darowizny na rzecz jej syna.
Jest to dwupokojowe mieszkanie w dobrej części miasta, na parterze. W pobliżu znajduje się supermarket i przystanek autobusowy. Świetna opcja dla osób zajmujących się nieruchomościami. Możesz otworzyć sklep lub salon kosmetyczny. Tak wielu biznesmenów przyszło do niej i przekonywało ją, aby sprzedała im to mieszkanie. To naprawdę idealne miejsce na biznes. Ale moja teściowa im odmówiła.
Kiedy dowiedzieliśmy się o tym prezencie od teściowej, nie mogliśmy opanować radości. Od dawna mieszkaliśmy z córką w wynajmowanym mieszkaniu i marzyliśmy o własnym domu. A tu mamy dwupokojowe mieszkanie, za które nie musimy płacić. Ze wstydem przyznaję, że zaczęliśmy pakować nasze rzeczy już w momencie, gdy babcia trafiła do szpitala. Jednak jej życzeniem było pozostawienie tego mieszkania tylko wnukowi.
Wkrótce moją radość zastąpiło oburzenie i rozpacz. W dokumentach teściowa zapisała mieszkanie tylko na mojego męża. Ani moja córka, ani ja nie miałyśmy żadnych praw do tego mieszkania. Najciekawsze jest to, że było to zapisane w dokumentach jako wymóg obowiązkowy. Czułam się bardzo niekomfortowo. Mieszkaliśmy z jej synem od ośmiu lat, urodziłam córkę, a wnuczka nic dla niej nie znaczyła. Okazało się, że jesteśmy dla teściowej obcymi ludźmi. Szkoda, bo zawsze byłam uprzejma dla matki mojego męża. Nigdy nie dała mi powodu, bym wątpiła w jej uczciwość i lojalność. Była moją drugą mamą. Zawsze konsultowałam się z nią w różnych sprawach. Nawet imię dla naszej córki wybrałyśmy razem. Okazało się jednak, że mi nie ufała.
Nie mogłam zebrać się na odwagę, żeby poskarżyć się mężowi i z nim o tym porozmawiać. Był w szoku, gdy w końcu udało mi się wyjaśnić mu powód mojego niezadowolenia. Okazało się, że mąż wiedział o tym od samego początku. W końcu jego mama powiedziała mu o wszystkim.
– “Zrozum, tak będzie lepiej dla mamy” – powiedział.
“Po tym co usłyszałam, nie mam ochoty tam mieszkać z moim mężem. Nie mam prawa tam być.
Nie wiem, co robić. Zachowują się, jakbym była dla nich obca. To bardzo nieprzyjemne.
Nie czuję się częścią ich rodziny i nie ufam już mojemu mężowi. Co będę musiała robić, żeby nie wyrzucił mnie na ulicę z dzieckiem? Nie wyobrażałam sobie, że może pojawić się taki problem. Koleżanka poradziła mi, żebym poszła do prawnika i zasięgnęła porady. Obawiam się, że po tym nie będzie już między nami zaufania.
